Connect with us

Glas naroda

Zašto je za umišljene antinacionaliste u Srbiji nacizam srpski, a u Njemačkoj Hitlerov?

Published

on

PIŠE: Slobodan ANTONIĆ

Nije malo naših umišljenih „antinacionalista“ koji na svakom koraku vide fašizam u Srbiji. I to ne bilo kakav, već upravo – „srpski fašizam“.(Njima je teško da reč „srpski“ upotrebe u bilo kom pozitivnom kontekstu. Čak ni u neutralnom – preznojiće se sto puta kada treba da kažu „srpski jezik“ ili „srpsko društvo“. Ali, „srpski fašizam“ – to im je kao dobar dan.) Ipak, nekoliko je istinskih šampiona-legendi u otkrivanju fašizma u Srbiji. Tu su, najpre, klasici – Radomir Konstantinović i Latinka Perović.

„Srpski nacizam nije ‘import’ iz nemačkog nacional-socijalizma, kome je služio i podražavao, već je krajnji izraz duha palanke“, objašnjavao je Konstantinović (ovde 366). „On nije delo ‘tuđinstva’ ili, kako se to obično kaže, ‘odrođavanja’“ (373). Ne, on se nužno razvija iz tipično srpskog „duha palanke“, a preko onoliko odvratnog srpskog nacionalizma.

„Srpski nacizam je krajnji izraz srpskog nacionalizma pa i duha palanke koji, u pokušaju povratka duhu plemena, neizbežno jeste i ovaj duh nacionalizma“ (367). Jednostavno, postoji „nužnost nacizma u duhu palanke“ (373).

Nije nacizam u Srbiju došao na okupatorskim tenkovima. Ne, nacizam je ovde rođen i autohtono se razvijao po formuli: palanački duh – nacionalizam – nacizam. Ili kako to kaže Sreten Ugričić, u svom „prilogu u korist i čast čitanja Konstantinovićeve Filozofije palanke“: „Pogledajmo sledeći niz: patriotizam – nacionalizam – šovinizam – nacizam. Pronađimo uljeza. Tačan odgovor glasi: ovo je trik-pitanje, jer u ovom nizu nema uljeza“. Kad kažeš patriotizam rekao si i nacizam. Konstantinovićev „srpski nacizam“. Otuda, Odbor za očuvanje misaonog nasleđa Radomira Konstantinovića svake godine, na Međunarodni dan borbe protiv fašizma, organizuje tribinu „Duh palanke i fašizacija društva“. Srpskog društva, naravno. Jer, fašizam u Srbiji je kao genetska bolest – protiv nje se bori, ali je neizlečiva.

Otud, kako je to dobro primetio Ćirjaković, kod Konstantinovića i sledbenika, zapadni fašizmi su slučajni i prolazni, više vezani za kakvog sumanutog demagoga, nego za narod. Samo je srpski nužan i večan. Zato kod Konstantinovića u istoj rečenici i stoje „srpski nacizam“, ali „Hitlerov nacional-socijalizam“ (367). U Srbiji je nacizam srpski, a u Nemačkoj Hitlerov.

Drugi klasik je Latinka Perović. I ona propoveda da je „srpski fašizam autohtona pojava; on nije samo refleks nacizma u Nemačkoj – nismo mi samo satelit koji se hrani Trećim Rajhom. (…) Znači, imate nešto autohtono, što mi do sada nismo priznavali, nismo interpretirali, pa zbog toga nismo mogli ni da ga definišemo niti da tako lako iz toga izađemo.“ Genetska bolest, ništa drugo.

Srećom, tu su Latinka Perović i njena škola da nam pomognu da priznamo autohtonost srpskog fašizma. Tek iz toga ćemo moći „da objasnimo zašto se taj fašizam ovde regeneriše, uprkos porazu njegovog izvornog oblika na globalnom planu“. Jer, pazite, upravo je Srbija fenomen svetskih razmera po neprekidno obnavljajućem fašizmu. Ima ga u Nemačkoj, ima ga i u Italiji, a bogami i „u svim zemljama antifašističke koalicije javljaju se manifestacije fašizma. Ali, ne dešava se obnova ideologije fašizma i nacizma do nivoa pretenzija da on postane vladajuća ideologija“ – kao u savremenoj Srbiji!

A kad u nekoj zemlji imate „autohtoni fašizam“ koji se neprestano „regeneriše“, i koji neprekidno ima pretenziju „da postane vladajuća ideologija“, takav dubinski fašizam može da se izleči samo dubinskim merama. I upravo tu nastupaju naši spasioci, naša draga „građanska Srbija“, uz malu pomoć naših atlantskih prijatelja – da nas leče, i leče, sve dok nas ne izleče.

Uz ove klasike – otkrivače srpskog fašizma, na sceni su i mnogobrojni aktivisti – otkrivači. Istina, s ambicijama da i oni budu klasici. Recimo, Filip David. Očigledna je ambicija da se F. D. izviče za Tomasa Mana „fašističke“ Srbije. Tako on, najavljen na prvoj strani lista Danas, poručuje da u Srbiji „iz podzemlja nadiru elementi fašizma koji su u društvu sve prisutniji“, odnosno da smo usred nekakvog „puzajućeg fašizma“. Ali, kako većina nas to ne vidi? To je zato, jer smo „preuzeli ruski model, po kome su svi fašisti, samo mi nismo“. A tačno je, valjda, upravo obrnuto.

Naš dragi Filip David, taj „neumorni verifikator nacoidnosti srpstva“ (Ćirjaković 84), vidi sebe kao srpskog Tomasa Mana, kao glas ljudskosti velikog pisca pred nacističkim terorom. Samo, da biste bili Tomas Man, najpre morate da budete pisac, a ne „društveno-politički radnik u kulturi“, poznat najviše po tome što ste bili „prijatelj Danila Kiša“.

A i da budete pod stvarnim nacističkim terorom, a ne da uživate nacionalnu penziju, dobijate NIN-ovu nagradu, te da za svoja politička smatranja imate naslovnu stranu dnevnih novina. E, grdno li se pati Filip David u „srpskom fašizmu“.

Kandidati za klasike su, naravno, Kišjuhas i Gruhonjić – ti Gec i Majer ovdašnje autošovinističke kulture. O Kišjuhasovom ratu sa „srpskim fašizmom“ već sam opširnije pisao, dok kod Gruhonjića, kao nekog ko se – prema sopstvenom viđenju – „čitav život borio protiv srpskog fašizma“, valja izdvojiti sledeću originalnost.

Kako bi objasnio zašto je baš Srbija, od svih suseda, naravno najviše fašistička, on je izumeo teoriju trostrukog kvislinštva. Po toj teoriji, svaka zemlja je u Drugom svetskom ratu imala svoje fašiste – Hrvatska ustaše, Bosna handžar divizuju, Albanija baliste… Međutim, „često se prenebregava notorna činjenica da je Srbija u vreme okupacije u Drugom svetskom ratu bila trostruko kvislinška: tu su bili i nedićevci, i ljotićevci, i četnici“. „Srbija je, dakle, bila većinski kvislinška, nemojte da se lažemo“, pa nije ni čudo da je i danas „većinska Srbija masovno pročetnička, pronedićevska, a bogami i proljotićevska“.

U Srbiji se, objašnjava Gruhonjić, od Drugog svetskog rata neprekidno regeneriše fašizam, pa su i „zločini iz devedesetih učinjeni na istoj fašističkoj platformi na kojoj su činjeni zločini u Drugoj svjetskom ratu“. A „pošto taj fašizam nije do kraja slomljen, on nastavlja živjeti“. Zato Srbija danas Gruhonjića „podseća na evropska društva koja su tridesetih godina prošlog veka skliznula u fašizam“, dok vlast „već godinama sprovodi klasičnu fašističku prevaru: militarizuje društvo pripremajući ga za rat“.

Uopšte, verovatno ste primetili da naše otkrivače odlikuje neprestano perverzno fantaziranje o Srbiji kao nacističkoj Nemačkoj. Nacizam se najradije projektuje u Srbiju devedesetih, a Milošević proglašava Hitlerom.

„Srbija je ta koja je tokom devedesetih najviše približila svoj oblik vladavine onom suštinskom, okorelom nacizmu“, reći će Nikola Krstić. „Srbija pod Miloševićem u potpunosti je prihvatila ideologiju koja je ličila na nacizam“, složiće se i Miloš Ćirić. „Genocidi i kampanje etničkog čišćenja“, objašnjava on, „ne razlikuju se mnogo od onih koje su nacisti koristili“, pri čemu su „Bošnjaci i kosovski Albanci propatili najviše pod srpskim nacizmom“.

Aleksandar Sekulović, predstavljen kao „potpredsednik Saveza antifašista Srbije“, objašnjava da je rat u BiH bio zapravo „agresija srpskog nacionalsocijalizma“. Da bi ocrnio kvalifikovanje tog rata kao „građanskog“, on tvrdi da bi to bilo isto kao kada bismo rekli „da su tokom ‘građanskog rata’ u Nemačkoj (1933-1945) Jevreji i antifašisti ubili 20 nacista, a nacisti 6,5 miliona Jevreja“. Slika Srba u BiH kao nacista, a Bošnjaka kao Jevreja, omiljena je i za Dragana Bursaća. Osuđujući kačenje fotografija pobijenih srpskih civila iz Bratunca i Kravica, duž puta za Srebrenicu, on kaže: „Zamislite da put do Aušvica ‘krase’ fotografije ubijenih njemačkih vojnika“. Srebrenica = Aušvic, naravno!

Dok Tomislav Marković pravi paralelu Hitler – Milošević, Bojan Tončić izjednačava „radikale“ i „SA odrede“, a Aleksandar Kraus piše o „politici srpskog nacionalsocijalizma Slobodana Miloševića“.

Sve je to refleks stare atlantističke propagandne matrice iz devedesetih, po kojoj su Srbi „nacisti“, a Hrvati, Bošnjaci i Albanci „borci za slobodu“ (ovde 142). „Izjednačavanje zločina ‘srba’ tokom devedesetih, s onima koje su tokom četrdesetih godina vršili nacisti, predstavlja najuspešniji potez informacione industrije Zapada“, piše Tomislav Longinović (ovde 71). „Medijskim prizivanjem holokausta nad Jevrejima, ‘srbi’ se transformišu u kolektivno genocidnu naciju zaokupljenu divljim uništavanjem svojih suseda“ (isto).

Šta bi tek o nama pričali da su Srbi 1914, 1941. ili 1999. napali, recimo, Austriju i Nemačku, bombardovali Berlin i Beč, razorili im industriju, potrpali ih u logore i pobili im pola stanovništva?

Naravno, deo otkrivača čak i današnju Srbiju izjednačava s naci Nemačkom. „U Srbiji je, u mnogim aspektima, danas slično stanje kao u društvu Nemačke u vreme Trećeg rajha, odnosno u vreme vlasti Hitlera“, piše Aleksandar Fatić. „Kao i Nemačka sredinom prošlog veka, Srbija je danas bolesna zemlja“, dodaje on.

I dok Srbiju prikazuju kao nacističku Nemačku, ovdašnji otkrivači fašizma nikako da objasne kakav je to nacizam u kom u medijima možeš pričati šta god ti padne napamet – uključiv i o „obnovi srpskog fašizma“?

Dakako, takav narativ upućen je prvenstveno strancima, od kojih se valjda očekuje nova tranša dolara za borbu protiv „srpskog nacizma“ koji „ugrožava mir na Balkanu“. I dok se čitavo srpsko društvo proglašava saučesnikom „nacističke“ politike, nepopravljivo obolelim od „fašizma“, zapravo se priziva prava okupacija ili makar neki oblik direktnog zapadnog paternalizma, u kome će ovdašnji otkrivači-informatori određivati ko je u Srbiji „fašista“, i ko treba da bude „denacifikovan“.

Kako zlokoban poduhvat, čiji krajnji cilj nije teško prepoznati. Ali, i koliko samo utrošenih para i prosutih reči uzalud…

(RT Balkan)

Društvo

POTVRĐENO DA JE SVE BILA FARSA: Oslobođeni svi optuženi u slučaju “Državni udar”

Published

on

Andrija Mandić, Milan Knežević i ostali oslobođeni su optužbi u predmetu poznatom kao “državni udar”, odnosno pokušaj terorizma na dan parlamentarnih izbora 2016. godine.

Presudu je izreklo Vijeće Višeg suda u Podgorici na čijem je čelu Zoran Radović.

Radović je kazao u obrazloženju presude da su od sveg naoružanja u Crnu Goru, uneseni samo dva mobilna telefona marke “lenovo”.

Sudija je kazao da nisu dokazani navodi optužnice da je svjedok saradnik Saša Sinđelić ušao u Moskvu i da se sastao sa organizatorom kriminalne rganizacije Eduardom Šišmakovim.

Iz dopisa Ruske Federacije je utvrđeno da Sinđelić nije prošao pasošku kontrolu i da nije prešao granicu.

“Tako da nije dokazano da je Sinđelic bio u Moskvi”, rekao je Radović.

On je kazao da odlazak Mandića u Kneževica u Moskvu je bio na poziv partije Jedinstvena Rusija “i da nije bilo ništa konspirativno”.

Oružje koje je pronađeno u kući na teritoriji Podgorice, bilo je uzeto na revers iz policije, a ne za pripremu napada na Skupštinu Crne Gore.

“Vijeće je vidjelo ko su optuženi, Dušić, Maksić, Branka Milić, da su to ljudi u poodmaklim godinama” rekao je sudija.

Na izricanju današnje prvostepene presude nije bilo nikog iz specijalnog tužilaštva.

Riječ je o ponovljenom postupku, nakon što su prvom presudom svi osumnjičeni, među kojima su i lideri današnje koalicije “Za budućnost Crne Gore”, Andrija Mandić i Milan Knežević osuđeni na ukupno 70 godina zatvora.

Ta je presuda poništena prije tri godine u Apelacionom sudu i naložen je ponovljeni postupak.

Specijalni tužioci Zoran Vučinić i Siniša Milić predložili su sudu da se organizatori kriminalne grupe ruski državljani Eduard Šišmakov osudi na 15 godina zatvora, a Vladimir Popov na 12 godina.

Zatražili su da se bivši komandant srpske Žandarmerije Bratislav Dikić osudi na jedinstvenu kaznu od osam godina zatvora. Za Predraga Bogićevića i Nemanju Ristića predloženo je u završnoj riječi kazna od po sedam godina zatvora.

Za lidere bivšeg Demokratskog fronta (DF) Andriju Mandića i Milana Kneževića, tužioci su zatražili po pet godina zatvora.

Za okrivljenu Branku Milić je bila predložena kazna od strane tužilaštva tri godine zatvora, dok je za Milana Dušića i Srboljuba Đorđevića zatraženo po godinu i šest mjeseci, a za Dragana Maksića godina i devet mjeseci zatvora.

Za vozača bivših lidera DF-a Mihaila Čađenovića, tužilac je tražio godinu i šest mjeseci zatvora.

Za Kristinu Hristić je bilo predloženo izricanje uslovne kazne.

(Vijesti)

Nastavi Citanje

Društvo

Katnić izgubio parnicu sa Crnom Gorom, mora da vrati 11,525 eura

Published

on

Bivši glavni specijalni tužilac Milivoje Katnić mora državi da vrati 11.525,67 eura, uz zakonske kamate, jer je 2017. kao tadašnji glavni specijalni tužilac bio odgovoran za štetu nastalu zbog povrede prava ličnosti advokata Gorana Rodića, Siniše Gazivode i Marije Radulović. To je saopšteno danas iz Osnovnog suda u Podgorici.

Država je tužila Katnića u oktobru 2022. godine, nakon što je troje advokata dobilo pravosnažnu presudu da im je Specijalno tužilaštvo povrijedilo prava na privatnost, jer je u julu 2017. objavilo saopštenje i prateći dokument na svojoj internet stranici, pod nazivom “Specijalno državno tužilaštvo predstavlja oblike specijalnog rata”.

“Prvostepenom presudom Osnovnog suda u Podgorici obavezan je tuženi M. K. da na ime regresne naknade isplati Državi iznos od 11.525,67 eura, sa zakonskom zateznom kamatom od dana 25.02.2022. godine, pa do konačne isplate, u roku od 15 dana od dana pravosnažnosti presude”, navode u saopštenju,

U obrazloženju presude sud navodi da je Katnić, kao rukovodilac Specijalnog državnog tužilaštva, prilikom objave saopštenja i pratećeg dokumenta na internet stranici Specijalnog državnog tužilaštva 17.7.2017. godine, pod nazivom “Specijalno državno tužilaštvo predstavlja oblike specijalnog rata”, postupao sa namjerom da advokatima prouzrokuje štetu

“Budući da je bio svjesan da preduzetom radnjom – objavljivanjem sopštenja i sadržine telefonske prepiske advokata i klijenata, koja je pribavljena pretresanjem mobilnih telefona, koji su prethodno privremeno oduzeti pretresom advokatske kancelarije “R.”, u fazi postupka kada isti još nisu saslušani u svojstvu osumnjičenih, bez njihovog pristanka i bez odluke suda da se ista javno objavi, može narušiti njihova zakonom zaštićena prava ličnosti, pa je pristao na posledicu koja je uslijed toga nastupila, a to je povreda prava na zaštitu privatnog života, na psihički (duševni integritet), prava na čast, prava na ugled, prava na prepisku i lične zapise, kao prava ličnosti”, navode iz suda.

Sud je imao u vidu da je Katnić u uvodnom tekstu saopštenja naveo da prezentuje materijal koji je izuzet po naredbi sudije zbog sumnje da je advokat Rodić podstrekivao na davanje mita predstavnike kompanije “A.”, međutim, zaključci koji prate sadržinu telefonske prepiske, nijesu bili predstavljeni kao osnovi sumnje, već kao izvjesne činjenice koje proizilaze iz prikupljenih dokaza.

“Po ocjeni suda javno objavljivanje telefonske korespodencije između advokata i klijenata, ne opravdava cilj koji je naveden u saopštenju – radi objektivnog informisanja javnosti i sagledavanja oblika i formi specijalnog rada, kao ni cilj na koji se tuženi pozivao tokom postupka – ispravljanje netačnih informacija u javnosti, budući da je tuženi kao Glavni specijalni tužilac imao pravo i obavezu da u odgovarajućem sudskom postupku zaštiti svoj integritet, kao i integritet tužilaštva, a ne da mimo krivičnog postupka objavljije telefonsku korespodenciju do koje se došlo pretresom”, dodaje se u saopštenju.

U obrazloženju odluke se dalje navodi da tužilaštvo treba da informiše javnost o svom radu, ali ne na način kojim se krše osnovna ljudska prava, pri čemu se mora voditi računa o interesima morala, privatnog života, nacionalnim i vjerskim osjećanjima, u svakoj fazi tužilačke aktivnosti, potrebi za ravnotežom između interesa javnosti da dobije informacije i zaštite privatnosti, časti i integriteta ličnosti, te da državni tužilac uvijek treba da vodi računa da lica koje su uključena u predmet budu adekvatno zaštićena.

Dakle, Katnić je zaštitu za sebe i institucije, te zaštiitu od ometanja u srovođenju pravde i otkrivanja učinilaca krivičnih djela, koje u saopštenju navodi kao razlog objave istog, da traži drugim putem u odgovarajućem sudskom postupku.

Umjesto toga on je odlučio da, protivpravno, javno na sajtu Specijalnog državnog tužilaštva objavi telefonsku komunikaciju između advokata  i klijenata, bez njihovog pristanka, koja je praćena komentarima i zaključcima SDT-a, što ukazuje da je tuženi prilikom objavljivanja spornog obavještenja postupao sa namjerom da navedenim licima prouzrokuje štetu u vidu povrede prava ličnosti.

“Takođe, sud je imao u vidu da su u predmetnom saopštenju i pratećem dokumentu korišćeni inicijali advokata i trećih lica, ali je isto bez uticaja na drugačiju odluku suda, budući da takva anonimizacija nije ispunila svoju svrhu, odnosno bila je nedovoljna za zaštitu privatnosti, jer se određivanjem zanimanja, kao i komentarima datim u saopštenju, lica na koja se odnosi predmetno saopštenje u krugovima u kojima se kreću jasno prepoznavala, te da je veliki broj medija objavio njegov sadržaj sa imenima lica na koje se sadržaj odnosi”, zaključeno je u saopštenju.

Izvor: ADRIA

 

Nastavi Citanje

Glas naroda

Ko stvara klimu da Predrag Šuković ponovo bude nečija meta?

Published

on

PIŠE: Mladen STOJOVIĆ, ADRIA

Rukovoditeljka Višeg državnog tužilaštva u Podgorici Lepa Medenica, obavijestila je nedavno javnost da je u tom Tužilaštvu formiran predmet za NN lice – počinioca pokušaja ubistva Predraga Šukovića u julu 2016. godine i to nakon što je srpski državljanin Radovan Aleksić, kao jedini osumnjičeni za to krivično djelo, oslobođen svih optužbi.

Iz navedenog je jasno da tužilaštvo ni nakon osam godina nije uspjelo da identifikuje napadača koji je u sred bijela dana, na očigled velikog broja građana, u centru Podgorce, pokušao da liši života aktuelnog šefa Specijalnog policijskog odjeljenja.

Objašnjenje tužiteljke Lepe Medenice je zanimljivo jer ukazuje na odnos nadležnih prema tom važnom predmetu koji može u krajnjem dovesti do dvojako lošeg rezultata, čak i da ne postoji takva namjera istražitelja, mada se ni ona ne može isključiti.

Prvo, tužilaštvo nema namjeru da riješi slučaj jer očigledno i dalje štiti nalogodavce i počinioce ovog krivičnog djela, a oni se, kako je Radovan Aleksic svojevremeno javno saopštio, nalaze u državnom vrhu i bezbjednosnom sektoru Crne Gore.

I drugo, svojim nečinjenjem tužilaštvo, svjesno ili nesvjesno, u sadašnjem vremenu stvara klimu koja dodatno pogoduje mogućem ugrožavanju lične bezbjednosti Predraga Šukovica budući da je šef SPO izlozen velikom riziku zbog poslova i funkcionalne dužnosti koju trenutno obavlja. Nadlezni organi koji se bave njegovom zaštitom bi to morali da imaju u vidu.

Da postoji odlučnost za pronalaženje počinilaca i nalogodavca tog krivičnog djela, tužilaštvo bi pokrenulo postupak protiv onih koji su montirali proces vođen protiv Radovana Aleksića, što bi dovelo do rješenja cijelog slučaja budući da su, kako tvrde dobro upućeni izvori, nalogodavci pokušaja ubistva Predraga Šukovica i nalogodavci montiranog procesa protiv Aleksica iste osobe. Posto Više državno tužilaštvo nema znanja i sposobnosti ili jednostavno ne želi da pronađe počinioce tog krivičnog djela, kao jedina adresa koja je može riješiti ovu situaciju nameće se vrhovni državni tužilac Milorad Marković, što bi sigurno, pored zadovoljenja pravde i gonjenja pravih počinilaca krivičnog djela, značajno ojačalo i ličnu bezbjednost Predraga Šukovića.

Preduzimanje mjera protiv odgovornih za teške zloupotrebe tokom vođenja ove istrage i planskog podmetanja krivičnog djela stranom državljaninu je neophodno kako se nikada više ne bi ponovile ovakve i slične situacije koje, prije svega, štete državi Grnoj Gori i njenom ugledu.

Podjsećamo, petogodišnji rad istražnih organa na rasvjetljavanju pokušaja ubistva Predraga Šukovica se završio potpunim fijaskom, odnosno obustavom istrage nakon pet godina i tužbom Radovana Aleksica protiv države Crne Gore.
Umjesto da se pristupilo identifikaciji počinioca krivičnog djela i preduzimanju drugih potrebnih mjera i istražnih radnji, tužioci Željko Tomković i Vesna Jovićević su, najvjerovatnije, po zadatku lica iz vrha režima Mila Đukanovića, pokrenuli tužilačku farsu u cilju zaštite stvarnog počinioca i nalogodavaca obračuna sa Radovanom Aleksicem, iz razloga koji, kako se pokazalo, nemaju nikakvih dodirnih tačaka sa Šukovicem niti predmetnim krivičnim djelom.

Ni tadašnji VDT Ivica Stanković nije ništa preduzeo da se ta farsa zaustavi iako je sa više adresa upozoravan da se radi o montiranom procesu koji je, kako je pukovnik Radovan Aleksić kasnije izjavio, pokrenula Vesna Jovićević po nalogu ” bliskog saradnika Mila Đukanovica”.

Uprkos brojnim javnim apelima tužioci Tomković i Jovićevićeva nisu saslušali bivseg premijera Duška Markovića na okolnosti njegovih poznatih izjava “da je poznat osnovni identitet počinioca” i da je “neko htio da ubije Šukovića da bi njemu nanio političku štetu”.

Markovićeva izjava je dosla i prije nego što je bilo ko osumnjičen za to krivično djelo i, što je najvažnije, i prije nego što je Radovana Aleksića, navodno, prijavilo lice iz Sarajeva, iako te prijave uopšte nije ni bilo, što je na kraju i utvrđeno.

Zbog svega toga se može postaviti pitanje – da li ovakvim odnosom prema ovom predmetu istražni organi i dalje, svjesno ili nesvjesno, stvaraju klimu koja može pogodovati ugrožavanju lične bezbjednosti Predraga Šukovića?

Nastavi Citanje

U Trendu