Connect with us

Glas naroda

Zašto je za umišljene antinacionaliste u Srbiji nacizam srpski, a u Njemačkoj Hitlerov?

Published

on

PIŠE: Slobodan ANTONIĆ

Nije malo naših umišljenih „antinacionalista“ koji na svakom koraku vide fašizam u Srbiji. I to ne bilo kakav, već upravo – „srpski fašizam“.(Njima je teško da reč „srpski“ upotrebe u bilo kom pozitivnom kontekstu. Čak ni u neutralnom – preznojiće se sto puta kada treba da kažu „srpski jezik“ ili „srpsko društvo“. Ali, „srpski fašizam“ – to im je kao dobar dan.) Ipak, nekoliko je istinskih šampiona-legendi u otkrivanju fašizma u Srbiji. Tu su, najpre, klasici – Radomir Konstantinović i Latinka Perović.

„Srpski nacizam nije ‘import’ iz nemačkog nacional-socijalizma, kome je služio i podražavao, već je krajnji izraz duha palanke“, objašnjavao je Konstantinović (ovde 366). „On nije delo ‘tuđinstva’ ili, kako se to obično kaže, ‘odrođavanja’“ (373). Ne, on se nužno razvija iz tipično srpskog „duha palanke“, a preko onoliko odvratnog srpskog nacionalizma.

„Srpski nacizam je krajnji izraz srpskog nacionalizma pa i duha palanke koji, u pokušaju povratka duhu plemena, neizbežno jeste i ovaj duh nacionalizma“ (367). Jednostavno, postoji „nužnost nacizma u duhu palanke“ (373).

Nije nacizam u Srbiju došao na okupatorskim tenkovima. Ne, nacizam je ovde rođen i autohtono se razvijao po formuli: palanački duh – nacionalizam – nacizam. Ili kako to kaže Sreten Ugričić, u svom „prilogu u korist i čast čitanja Konstantinovićeve Filozofije palanke“: „Pogledajmo sledeći niz: patriotizam – nacionalizam – šovinizam – nacizam. Pronađimo uljeza. Tačan odgovor glasi: ovo je trik-pitanje, jer u ovom nizu nema uljeza“. Kad kažeš patriotizam rekao si i nacizam. Konstantinovićev „srpski nacizam“. Otuda, Odbor za očuvanje misaonog nasleđa Radomira Konstantinovića svake godine, na Međunarodni dan borbe protiv fašizma, organizuje tribinu „Duh palanke i fašizacija društva“. Srpskog društva, naravno. Jer, fašizam u Srbiji je kao genetska bolest – protiv nje se bori, ali je neizlečiva.

Otud, kako je to dobro primetio Ćirjaković, kod Konstantinovića i sledbenika, zapadni fašizmi su slučajni i prolazni, više vezani za kakvog sumanutog demagoga, nego za narod. Samo je srpski nužan i večan. Zato kod Konstantinovića u istoj rečenici i stoje „srpski nacizam“, ali „Hitlerov nacional-socijalizam“ (367). U Srbiji je nacizam srpski, a u Nemačkoj Hitlerov.

Drugi klasik je Latinka Perović. I ona propoveda da je „srpski fašizam autohtona pojava; on nije samo refleks nacizma u Nemačkoj – nismo mi samo satelit koji se hrani Trećim Rajhom. (…) Znači, imate nešto autohtono, što mi do sada nismo priznavali, nismo interpretirali, pa zbog toga nismo mogli ni da ga definišemo niti da tako lako iz toga izađemo.“ Genetska bolest, ništa drugo.

Srećom, tu su Latinka Perović i njena škola da nam pomognu da priznamo autohtonost srpskog fašizma. Tek iz toga ćemo moći „da objasnimo zašto se taj fašizam ovde regeneriše, uprkos porazu njegovog izvornog oblika na globalnom planu“. Jer, pazite, upravo je Srbija fenomen svetskih razmera po neprekidno obnavljajućem fašizmu. Ima ga u Nemačkoj, ima ga i u Italiji, a bogami i „u svim zemljama antifašističke koalicije javljaju se manifestacije fašizma. Ali, ne dešava se obnova ideologije fašizma i nacizma do nivoa pretenzija da on postane vladajuća ideologija“ – kao u savremenoj Srbiji!

A kad u nekoj zemlji imate „autohtoni fašizam“ koji se neprestano „regeneriše“, i koji neprekidno ima pretenziju „da postane vladajuća ideologija“, takav dubinski fašizam može da se izleči samo dubinskim merama. I upravo tu nastupaju naši spasioci, naša draga „građanska Srbija“, uz malu pomoć naših atlantskih prijatelja – da nas leče, i leče, sve dok nas ne izleče.

Uz ove klasike – otkrivače srpskog fašizma, na sceni su i mnogobrojni aktivisti – otkrivači. Istina, s ambicijama da i oni budu klasici. Recimo, Filip David. Očigledna je ambicija da se F. D. izviče za Tomasa Mana „fašističke“ Srbije. Tako on, najavljen na prvoj strani lista Danas, poručuje da u Srbiji „iz podzemlja nadiru elementi fašizma koji su u društvu sve prisutniji“, odnosno da smo usred nekakvog „puzajućeg fašizma“. Ali, kako većina nas to ne vidi? To je zato, jer smo „preuzeli ruski model, po kome su svi fašisti, samo mi nismo“. A tačno je, valjda, upravo obrnuto.

Naš dragi Filip David, taj „neumorni verifikator nacoidnosti srpstva“ (Ćirjaković 84), vidi sebe kao srpskog Tomasa Mana, kao glas ljudskosti velikog pisca pred nacističkim terorom. Samo, da biste bili Tomas Man, najpre morate da budete pisac, a ne „društveno-politički radnik u kulturi“, poznat najviše po tome što ste bili „prijatelj Danila Kiša“.

A i da budete pod stvarnim nacističkim terorom, a ne da uživate nacionalnu penziju, dobijate NIN-ovu nagradu, te da za svoja politička smatranja imate naslovnu stranu dnevnih novina. E, grdno li se pati Filip David u „srpskom fašizmu“.

Kandidati za klasike su, naravno, Kišjuhas i Gruhonjić – ti Gec i Majer ovdašnje autošovinističke kulture. O Kišjuhasovom ratu sa „srpskim fašizmom“ već sam opširnije pisao, dok kod Gruhonjića, kao nekog ko se – prema sopstvenom viđenju – „čitav život borio protiv srpskog fašizma“, valja izdvojiti sledeću originalnost.

Kako bi objasnio zašto je baš Srbija, od svih suseda, naravno najviše fašistička, on je izumeo teoriju trostrukog kvislinštva. Po toj teoriji, svaka zemlja je u Drugom svetskom ratu imala svoje fašiste – Hrvatska ustaše, Bosna handžar divizuju, Albanija baliste… Međutim, „često se prenebregava notorna činjenica da je Srbija u vreme okupacije u Drugom svetskom ratu bila trostruko kvislinška: tu su bili i nedićevci, i ljotićevci, i četnici“. „Srbija je, dakle, bila većinski kvislinška, nemojte da se lažemo“, pa nije ni čudo da je i danas „većinska Srbija masovno pročetnička, pronedićevska, a bogami i proljotićevska“.

U Srbiji se, objašnjava Gruhonjić, od Drugog svetskog rata neprekidno regeneriše fašizam, pa su i „zločini iz devedesetih učinjeni na istoj fašističkoj platformi na kojoj su činjeni zločini u Drugoj svjetskom ratu“. A „pošto taj fašizam nije do kraja slomljen, on nastavlja živjeti“. Zato Srbija danas Gruhonjića „podseća na evropska društva koja su tridesetih godina prošlog veka skliznula u fašizam“, dok vlast „već godinama sprovodi klasičnu fašističku prevaru: militarizuje društvo pripremajući ga za rat“.

Uopšte, verovatno ste primetili da naše otkrivače odlikuje neprestano perverzno fantaziranje o Srbiji kao nacističkoj Nemačkoj. Nacizam se najradije projektuje u Srbiju devedesetih, a Milošević proglašava Hitlerom.

„Srbija je ta koja je tokom devedesetih najviše približila svoj oblik vladavine onom suštinskom, okorelom nacizmu“, reći će Nikola Krstić. „Srbija pod Miloševićem u potpunosti je prihvatila ideologiju koja je ličila na nacizam“, složiće se i Miloš Ćirić. „Genocidi i kampanje etničkog čišćenja“, objašnjava on, „ne razlikuju se mnogo od onih koje su nacisti koristili“, pri čemu su „Bošnjaci i kosovski Albanci propatili najviše pod srpskim nacizmom“.

Aleksandar Sekulović, predstavljen kao „potpredsednik Saveza antifašista Srbije“, objašnjava da je rat u BiH bio zapravo „agresija srpskog nacionalsocijalizma“. Da bi ocrnio kvalifikovanje tog rata kao „građanskog“, on tvrdi da bi to bilo isto kao kada bismo rekli „da su tokom ‘građanskog rata’ u Nemačkoj (1933-1945) Jevreji i antifašisti ubili 20 nacista, a nacisti 6,5 miliona Jevreja“. Slika Srba u BiH kao nacista, a Bošnjaka kao Jevreja, omiljena je i za Dragana Bursaća. Osuđujući kačenje fotografija pobijenih srpskih civila iz Bratunca i Kravica, duž puta za Srebrenicu, on kaže: „Zamislite da put do Aušvica ‘krase’ fotografije ubijenih njemačkih vojnika“. Srebrenica = Aušvic, naravno!

Dok Tomislav Marković pravi paralelu Hitler – Milošević, Bojan Tončić izjednačava „radikale“ i „SA odrede“, a Aleksandar Kraus piše o „politici srpskog nacionalsocijalizma Slobodana Miloševića“.

Sve je to refleks stare atlantističke propagandne matrice iz devedesetih, po kojoj su Srbi „nacisti“, a Hrvati, Bošnjaci i Albanci „borci za slobodu“ (ovde 142). „Izjednačavanje zločina ‘srba’ tokom devedesetih, s onima koje su tokom četrdesetih godina vršili nacisti, predstavlja najuspešniji potez informacione industrije Zapada“, piše Tomislav Longinović (ovde 71). „Medijskim prizivanjem holokausta nad Jevrejima, ‘srbi’ se transformišu u kolektivno genocidnu naciju zaokupljenu divljim uništavanjem svojih suseda“ (isto).

Šta bi tek o nama pričali da su Srbi 1914, 1941. ili 1999. napali, recimo, Austriju i Nemačku, bombardovali Berlin i Beč, razorili im industriju, potrpali ih u logore i pobili im pola stanovništva?

Naravno, deo otkrivača čak i današnju Srbiju izjednačava s naci Nemačkom. „U Srbiji je, u mnogim aspektima, danas slično stanje kao u društvu Nemačke u vreme Trećeg rajha, odnosno u vreme vlasti Hitlera“, piše Aleksandar Fatić. „Kao i Nemačka sredinom prošlog veka, Srbija je danas bolesna zemlja“, dodaje on.

I dok Srbiju prikazuju kao nacističku Nemačku, ovdašnji otkrivači fašizma nikako da objasne kakav je to nacizam u kom u medijima možeš pričati šta god ti padne napamet – uključiv i o „obnovi srpskog fašizma“?

Dakako, takav narativ upućen je prvenstveno strancima, od kojih se valjda očekuje nova tranša dolara za borbu protiv „srpskog nacizma“ koji „ugrožava mir na Balkanu“. I dok se čitavo srpsko društvo proglašava saučesnikom „nacističke“ politike, nepopravljivo obolelim od „fašizma“, zapravo se priziva prava okupacija ili makar neki oblik direktnog zapadnog paternalizma, u kome će ovdašnji otkrivači-informatori određivati ko je u Srbiji „fašista“, i ko treba da bude „denacifikovan“.

Kako zlokoban poduhvat, čiji krajnji cilj nije teško prepoznati. Ali, i koliko samo utrošenih para i prosutih reči uzalud…

(RT Balkan)

Glas naroda

Demokrate insistiraju da ulica u Podgorici dobje ime po ubijenom Pavlu Bulatoviću

Published

on

Predlog Demokratske Crne Gore da ulica u Podgorici ponese ime bivšeg saveznog ministra odbrane Pavla Bulatovića, koji je ubijen 7. februara 2000. godine u Beogradu, još nailazi na otpor sledbenika politike bivšeg režima.

Odbornik Demokrata u parlamentu glavnog grada Crne Gore Vladimir Čađenović saopštio je da oni, uprkos negodovanju pojedinih opozicionih partija, ostaju čvrsto pri kandidovanom predlogu koji će se naći na dnevnom redu jedne od narednih sjednica opštinskog parlamenta.

Pavle Bulatović to zaslužuje. Radi se o jednom od najboljih sinova Crne Gore koji je nevino prolio krv boreći se protiv začetka organizovanog kriminala i koji je u Crnoj Gori uživao veliki ugled. Negativni komentari su potpuno neutemeljeni, a oni koji tako nešto tvrde treba to i da dokažu, poručio je Čađenović.

Pavle Bulatović je početkom devedesetih bio funkcioner DPS i ministar unutrašnjih poslova u Vladi Mila Đukanovića. Nakon rascepa u toj partiji on se priklonio struji Momira Bulatovića. Za saveznog ministra policije izabran je 1992. godine u Vladi Milana Panića. Već naredne godine izabran je za saveznog ministra odbrane i to mjesto je pokrivao u vladama Radoja Kontića i Momira Bulatovića.

Ulice i trgovi u Podgorici se mogu, prema pravilniku, imenovati po državnicima, vojskovođama, vladikama, herojima koji su zadužili Crnu Goru, te ličnostima koje su dale  naučni, kulturni, prosvetni i sportski doprinos razvoju Crne Gore.

(Novosti)

Nastavi Citanje

Geopolitika

Bajden o Putinu: “Ludi kučkin sin”, Putin o Bajdenu: Shvatamo šta se događa u SAD

Published

on

Ruski predsjednik Vladimir Putin reagovao je danas na izjavu američkog kolege Džozefa Bajdena koji ga je nazvao “ludim k******m sinom”, rekavši da je to adekvatna reakcija šefa Bijele kuće.

– Rekao sam da ćemo sarađivati sa bilo kojim predsjednikom, ali vjerujem da je za nas, za Rusiju, Bajden poželjniji. I, sudeći po ovome što je rekao, potpuno sam u pravu, jer je ovo adekvatna reakcija na ono što je rečeno sa moje strane – rekao je Putin novinarima, prenosi TASS.

Američki predsjednik Džozef Bajden nazvao je ranije danas ruskog predsjednika Vladimira Putina “ludim kučkinim sinom”, navodeći da zbog njega i drugih uvijek mora da se brine o mogućem nuklearnom sukobu, iako su, kako je naveo, klimatske promjene egzistencijalna prijetnja za čovečanstvo.

Putin je dodao da Bajden ne bi mogao da mu kaže: “Volođa, bravo, hvala, pomogao si mi puno.”

– Mi shvatamo šta se tamo događa sa unutrašnjepolitičkog aspekta i takva reakcija je apsolutno adekvatna. Znači, bio sam u pravu – rekao je Putin.

Bajden je i ranije u javnosti koristio uvredljivi izraz “k****n sin”, pa je tako u januaru 2022. godine nazvao izvještača Foks njuza iz Bijele kuće.

Nastavi Citanje

Glas naroda

SDT priprema finansijsku istragu protiv Grandovaca zbog šverca cigareta!

Published

on

Specijalno državno tužilaštvo (SDT) priprema se da započne finansijsku istragu u predmetu protiv takozvane ekipe iz Granda, zbog međunarodnog šverca cigareta, saznaju Vijesti nezvanično.

Više osoba uhapšeno je velikoj akciji pripadnika Specijalnog policijskog odjeljenja (SPO), a kao jedan od navodnih organizatora krijumčarenja označen je Aleksandar Aco Mijajlović, neformalni suvlasnik kompanije Bemaksa.

Istražiteljima, tvrde upućeni, predstoji ogroman posao da isprate trag novca i utvrde na koga se sve vodi milionski vrijedna imovina koja se dovodi u vezu sa osumnjičenima i povezanim licima…

Mijajlovićevog imena zvanično nema u toj firmi, iako godinama slovi za suvlasnika tog građevinskog giganta.

On je jedini vlasnik firme “Easy Drive”, koja je registrovana 2007. godine za iznajmljivanje automobila – renta kar, ali se bavila i građevinarstvom.

Ta firma imala je nekoliko višemilionskih poslova povezanih sa firmom “Bemaks” i Prvom bankom. Registrovana je na istoj adresi kao i “Bemax”, “Genex” i više drugih povezanih firmi.

Prema podacima iz registra firma je za period 2020, 2021. i 2022. godine ostvarila neto profit od 1,9 miliona eura.

Prema podacima iz katastra, u vlasništvu firme je i 1.000 kvadrata poslovnog prostora u Podgorici, veliki zemljišni kompleks i hale u Podgorici gdje je bila fabrika “Titeks”, preko šest hiljada kvadrata zemljišta u Miločerskom parku…

Stečajna uprava “Vektre Montenegro”, bivše kompanije biznismena Dragana Brkovića, u septembru prošle godine saopštila je da je za 9,6 miliona eura prodala dio imovine firmi “Easy Drive”. Mijajlovićeva firma je tada za devet miliona eura postala vlasnik 29.000 kvadrata zemljišta kod bivše fabrike Titeks i bivšeg “Vektrinog” poslovnog prostora u Baru vrijednog skoro 600 hiljada eura.

Ta Mijajlovićeva kompanija se u novembru 2021. uknjižila na veliki zemljišni kompleks od 6.286 kvadrata u Miločerskom parku koji joj je prodala Prva banka. Riječ je o zemlji koju je banka preuzela prije više od deceniju od firme “San Investments”, iza koje stoji srpski biznismen Stanko Cane Subotić, jer nije vratila kredit od 2,2 miliona eura. “Easy Drive” je nakon preuzimanja ovog zemljišta na 250 metara iznad obale između Kraljeve i Kraljičine plaže u Miločeru, upisao hipoteku u korist Prve banke od 5,1 milion eura na ime isplate kupoprodajne vrijednosti do oktobra 2024. godine. Na ovim parcelama upisana je i zabilježba restitucije koju traži Aleksandar II Karađorđević.

Firma je do prije dvije godine bila i vlasnik osam stanova od 45 do 106 kvadrata i šest garaža u luskuznom turističko-stambenom naselju Kostanjica. Te nekretnine sada se vode na “Bemax”. Riječ je o naselju “Boka Projekt” koji se nalazi kod ostrva Gospa od Škrpjela, zbog kojeg je UNESCO-a pokrenuo postupak brisanja Kotora sa liste svjetske baštine.

Da je riječ o višemilionskoj imovini pokazuje i podatak da je u katastru 2015. godine na nju bila upisana založna izjava – hipoteka jer je Prva banka dala garanciju od 6,3 miliona eura firmi “Easy Drive”. Korisnik garancije je bila firma CRBC.

Nevladina organizacija MANS je 2019. godine, po Zakonu o slobodnom pristupu informacijama, od kompanije Monteput tražila kopiju podizvođačkog ugovora i svih aneksa između CRBC i “Easy Drive” u vezi s izgradnjom autoputa Bar Boljare. Iz Monteputa su MANS-u tada odgovorili da oni nemaju uvid u podizvođačke ugovore, ali su potvrdili da je tadašnje Ministarstvo saobraćaja i pomorstva izdalo saglasnost za angažovanje ovog podizvođača.

Mijajlovićevog imena zvanično nema u firmi Bemax, iako godinama slovi za suvlasnika tog građevinskog giganta. On je, međutim, direktor kompanije “Alec Montenegro”, čiji je osnivač Bemax, koja je osnovana 2013. godine, posluje sa gubitkom (u 2022. od tri i po hiljade eura) i nema značajnu imovinu.

Takođe, član je Upravnog odbora firme “Arena B”, čiji je osnivač takođe Bemax, koja posluje sa gubitkom (u 2022. od 419 hiljada eura) a najznačajnija imovina je oprema od pet miliona eura.

Mijajlović je ovlašćeni zastupnik i firme “S & I Invest”, čiji je vlasnik Bemax. “S & I Invest” prema finansijskim iskazima posluje sa gubitkom (u 2022. od 372 hiljade), a skoro jedina imovina su im avansi za nekretnina od 14,6 miliona eura. U iznosu od 14,2 miliona eura imaju dug prema “matičnom i zavisnim pravnim licima”.

Mijajlović je i izvršni direktor firme “Monte Media FZCO” iz Danilovgrada, čije je sjedište u Bandićima, Opština Danilovgrad. Ova firma je osnovana 2022. godine i tada je imala gubitak u poslovanju od 28 hiljada eura. Najznačajnija imovina kompanije su avansi za nekretnine od 1,4 miliona eura, a u iznosu od 1,3 miliona eura ima dugove “prema matičnom i zavisnim pravnim licima”.

Mijajlović je do 2018. godine bio je sa Rankom Ubovićem suvlasnik kompanija “Hidroenergija Montenegro”, koja na sjeveru Crne Gore ima deset malih hidroelektrana. Sadašnji vlasnici su Ranko Radović Oleg Obradović. Ova kompanija do prije dvije godine imala je siguran otkup električne energije od oko osam miliona eura godišnje, od novca kojeg plaćaju svi građani preko računa za struju. Kompanija je nakon toga istupila iz ovog sistema i prešla na berzansku prodaju struje zbog većih cijena.

Drugi uhapšeni Golub Vojinović i Dejan Jokić suvlasnici su po 25 odsto firme “D&G” iz Podgorice, koja je registrovana za trgovinu pićima. Druga dvojica suosnivača su Saša Pekić i Boris Gačević. Ta firma je osnovana 2021. i u toj i narednoj godini ostvarila je gubitak od 30 hiljada eura.

Golub Vojinović je sa Vukašinom Vojinovićem vlasnik kompanije “Lupo D’Argento” čije je sjedište na Cetinjskom putu u Podgorici, a ta firma vlasnik je istoimenog restorana na Žabljaku na koji je do 2020. godine imala dozvolu Agencije za duvan za prodaju na malo duvanskim proizvodima.

Prema podacima iz katastra, ta firma nije vlasnik imovine, a u 2022. godini imala je neto profit od tri hiljade eura.

Cijela “Bemaxova” imperija firmi na adresi “Studentska 2A”

Kompaniji Bemax zvanična adresa je Ulica studentska 2A, na kojoj se nalazi još 13 firmi od kojih je 11 direktno povezano sa ovom kompanijom.

Ta ulica se pruža od prvog kužnog toka kod poslovnog centra “BIG” (bivša Delta) do Novog studentskog doma. “Vijesti” juče nisu mogle da pronađu tu adresu.

Na toj adresi je i zvanično sjedište “Bemaxa”, koja je u posljednje tri godine imala zvanični neto profit od 51 milion eura, kapital od 150 miliona. Prethodni, kako je i sam priznao, formalni vlasnik Veselin Kovačević je u julu 2022. godine firmu prodao Ivanu Uboviću, sinu Ranka Ubovića, za svega 750 hiljada eura.

Na toj adresi je i sestrinska firma “Genex.me” koja se sada vodi na Vlajka Dedića, kao i “Genex PG” koja se vodi na Sretena Lakušića.

Tu je sjedište i firmi čiji je Mijajlović vlasnik ili direktor “Easy Drive” i “S & I Invest”.

Na ovaj adresi je i firma “M portal” koja ima i istoimeni portal, koji slovi za mediji blizak bivšem režimu. Zvanični vlasnik firme je Zoran Vujičić, a prema stranicama portala, glavni sponzor je Bemax.

Tu je sjedište i kompanije “Gufo” registrovane za usuge hotelskog smještaja. Njen vlasnik je Željko Garić Beli, koji je kao fizičko lice jedini osnivač Ženskog košarkaškog kluba “Budućnost Bemax”.

Ta kompanija svojevremeno je, nekretninama vrijednim 4.645.000 eura, garantovala za uhapšenog bezbjednjaka Petra Lazovića.

Na toj adresi je i firma “Montim” registrovana za vađenje ruda i kamena, kao i “First Real Estate Management 3”, registrovana za promet nekretninama, a obje su u vlasništvu Bemaxa.

Tu se nalaze i “Future Hidro” i “Future Sun”, registrovane za proizvodnju električne energije, a njihov vlasnik je Ivan Ubović.

Tu je i firma “Saprom”, registrovana za hranu, piće i duvanske proizvode, u čijoj upravi su do 2015. godine bili Mijajlović i Ranko Ubović, a sadašnji većinski vlasnik je Sreten Lakušić.

Izvor: VIJESTI

Nastavi Citanje

U Trendu