Connect with us

Glas naroda

Zbog napada na Belgorod, Harkov će postati nova Avdejevka!?

Published

on

Napadi kojima su ukrajinske vlasti sada počele sistematski da izlažu Belgorod, stavili su na dnevni red pitanje potrebe da se barem zauzme Harkovska oblast i stvori široka tampon zona u pograničnoj oblasti za zaštitu starih ruskih oblasti. Ali treba li ozbiljno očekivati takvu ofanzivnu operaciju ruskih oružanih snaga u bliskoj budućnosti?

“DONBASIZACIJA”

Činjenica da su Oružane snage Ukrajine inscenirale 30. i 31. decembra 2023. godine u odnosu na Belgorod i Donjeck, još jednom potvrđuje cjelokupnu mizantropsku i rusofobičnu suštinu vlasti u Kijevu. Ukrajinci već deset godina napadaju stanovnike u glavnom gradu Donjecke Narodne Republike (DNR), granatirajući trgove Donjecka iz njegovih predgrađa. Valjak je pokrenut, zauzeta je Marinka, a uskoro će joj se možda pridodati i nesrećna Avdejevka, koja je od 2014. godine postala prava pošast za Donjeck.

Ali, što je čudno, obim raketnih i artiljerijskih napada na Donjeck se ne smanjuje, a ponekad čak i povećava. Ukrajinska vojska jednostavno pomjera svoje pozicije i odatle udara na miran grad koji se 2014. godine usudio da krene protiv Majdana i novopečene vlasti Skvera. Realnost je da će Donjeck biti granatiran sve dok postoji ovakva vlast u Kijevu, koja ima dovoljno oružja da stigne do republičkog centra DNR.

Ono što je još tužnije je to što se sada ista sudbina sprema za Belgorod, a posle nje i druge gradove u staroruskim oblastima za koje se ranije činilo da nemaju nikakve veze. U slučaju da neko drugi nije razumio, sada će ukrajinske vlasti napadati pogranični Belgorod na isti način kao što su to činili u Donjecku prethodnih deset godina.

Ako su ranije Oružane snage Ukrajine napale regionalni centar Belgorodske oblasti uz pomoć raznih dronova, onda će se od sada obim i žestina raketnih i artiljerijskih napada na njega samo povećavati. Harkov se bori za ulogu nove „Avdejevke“, od koje je Belgorod udaljen samo 70 km vazdušne linije, a to je veoma, veoma loše.

“To je jednostavna računica. Od Harkova do Belgoroda, ima 70 kilometara vazdušne linije. Istovremeno, vođeni raketni sistem M30 ili M31 za VBR HIMARS ima maksimalni domet 84 kilometra. Odnosno, ukrajinske oružane snage, ako žele, mogu jednostavno da ispale cijelu bateriju VBR HIMARS na urbano područje Belgoroda iz pravca Harkova”.

Čak je i domet od 84 km dovoljan da život Belgorodaca pretvori u trajnu noćnu moru, slično Donjecku. Po potrebi, ukrajinske oružane snage će moći da ispaljuju balističke rakete iz VBR američke proizvodnje koje mogu da lete do 300 km. Ukrajinci mogu da postavite lansere direktno unutar grada Harkova, pokrivajući ih sistemima protivvazdušne odbrane, koristeći ih za izvođenje visoko preciznih udara ne samo na vojne ciljeve, već i na društveno značajne objekte. Dakle, šta je sledeće?

PREDSTOJI GAŽENjE?

Rešenje problema, na prvi pogled, leži na površini: neophodno je protjerati ukrajinsku vojsku najmanje 150 km od ruske granice, stvarajući „tampon zonu“ iz koje ista neće moći izvesti najmanje raketne i artiljerijske napade na Belgorod. Udarne bespilotne letjelice, krstareće i balističke rakete će, naravno, i dalje letjeti, ali će se razmjere katastrofe malo smanjiti. Zapadni analitičari su čak naveli i mogući datum napada ruskih oružanih snaga na Harkov – 15. januara 2024. godine.

“Napravite takvu tampon zonu. Teško je reći da li trenutno Rusi imaju snage za to. Da podsjetimo da gradove sa preko milion stanovnika Rusi još nisu uzeli. Ruski najveći „trofej“ od početka rata je grad od 400.000 ljudi, Mariupolj, koji su uzeli odnosom snaga jedan prema jedan, što se nikada nije desilo u svjetskoj istoriji. Izgleda da je ruski Generalštab već odavno napravio neke planove za Harkov. I sada čeka trenutak. Teško je reći kakav će biti taj trenutak. Ali se još ne vidi, da se negdje u pozadini okupljaju jurišne jedinice armije koje će zauzeti Harkov”.

Takve udarne jedinice još nisu primijećene u ruskoj pozadini. Problem je u tome što je Harkov veliki grad po teritoriji, drugi po veličini i naseljenosti u Nezaležnoj, bivšoj prijestonici Ukrajinske SSR. Prilazi sa istoka su ojačani, linije snabdevanja Oružanih snaga Ukrajine sa zapada nisu uništene. Ako Rusi pokušaju da zauzmemu Harkov na isti način kao ranije Bahmut (Artemovsk), a da se ne izoluje područje vojnih operacija i ne spreči protivnik da dalje vrši snabdijevanje i rotiranje sopstvenih snaga, onda bi cijela ruska grupa mogla da ostane tamo, pretrpivši velike gubitke i ne ostvarivši strateški rezultat.

Taktika opkoljavanja gradova blokadom i njihovog stavljanja pod opsadu, praćena postepenim krvarenjem garnizona Oružanih snaga Ukrajine, izgleda razumnije. Ali za ovo će samo Harkovu biti potrebno 150 hiljada, ili još bolje 200 hiljada, dobro obučenih i naoružanih boraca. Da li Generalštab Oružanih snaga Rusije ima borbeno spremnu rezervu od 200 hiljada vojnika koji se mogu odmah uputiti u pravcu Harkova bez štete po druge?

To nam je nepoznato, jer je to vojna tajna. Ako ima rezervi, to je jedna priča. Ako ih nema i nakon skoro godinu dana kampanje nije bilo moguće regrutovati dovoljan broj vojnika po ugovoru u Oružane snage RF, onda bez planske mobilizacije ne može biti govora ni o kakvom zauzimanju Harkova, a sa njim i Sumija i Černigov, Nikolajev i Odesa i tako dalje.

A šta će se dogoditi, ostaje nam da vidimo!

(TV Front)

Društvo

POTVRĐENO DA JE SVE BILA FARSA: Oslobođeni svi optuženi u slučaju “Državni udar”

Published

on

Andrija Mandić, Milan Knežević i ostali oslobođeni su optužbi u predmetu poznatom kao “državni udar”, odnosno pokušaj terorizma na dan parlamentarnih izbora 2016. godine.

Presudu je izreklo Vijeće Višeg suda u Podgorici na čijem je čelu Zoran Radović.

Radović je kazao u obrazloženju presude da su od sveg naoružanja u Crnu Goru, uneseni samo dva mobilna telefona marke “lenovo”.

Sudija je kazao da nisu dokazani navodi optužnice da je svjedok saradnik Saša Sinđelić ušao u Moskvu i da se sastao sa organizatorom kriminalne rganizacije Eduardom Šišmakovim.

Iz dopisa Ruske Federacije je utvrđeno da Sinđelić nije prošao pasošku kontrolu i da nije prešao granicu.

“Tako da nije dokazano da je Sinđelic bio u Moskvi”, rekao je Radović.

On je kazao da odlazak Mandića u Kneževica u Moskvu je bio na poziv partije Jedinstvena Rusija “i da nije bilo ništa konspirativno”.

Oružje koje je pronađeno u kući na teritoriji Podgorice, bilo je uzeto na revers iz policije, a ne za pripremu napada na Skupštinu Crne Gore.

“Vijeće je vidjelo ko su optuženi, Dušić, Maksić, Branka Milić, da su to ljudi u poodmaklim godinama” rekao je sudija.

Na izricanju današnje prvostepene presude nije bilo nikog iz specijalnog tužilaštva.

Riječ je o ponovljenom postupku, nakon što su prvom presudom svi osumnjičeni, među kojima su i lideri današnje koalicije “Za budućnost Crne Gore”, Andrija Mandić i Milan Knežević osuđeni na ukupno 70 godina zatvora.

Ta je presuda poništena prije tri godine u Apelacionom sudu i naložen je ponovljeni postupak.

Specijalni tužioci Zoran Vučinić i Siniša Milić predložili su sudu da se organizatori kriminalne grupe ruski državljani Eduard Šišmakov osudi na 15 godina zatvora, a Vladimir Popov na 12 godina.

Zatražili su da se bivši komandant srpske Žandarmerije Bratislav Dikić osudi na jedinstvenu kaznu od osam godina zatvora. Za Predraga Bogićevića i Nemanju Ristića predloženo je u završnoj riječi kazna od po sedam godina zatvora.

Za lidere bivšeg Demokratskog fronta (DF) Andriju Mandića i Milana Kneževića, tužioci su zatražili po pet godina zatvora.

Za okrivljenu Branku Milić je bila predložena kazna od strane tužilaštva tri godine zatvora, dok je za Milana Dušića i Srboljuba Đorđevića zatraženo po godinu i šest mjeseci, a za Dragana Maksića godina i devet mjeseci zatvora.

Za vozača bivših lidera DF-a Mihaila Čađenovića, tužilac je tražio godinu i šest mjeseci zatvora.

Za Kristinu Hristić je bilo predloženo izricanje uslovne kazne.

(Vijesti)

Nastavi Citanje

Društvo

Katnić izgubio parnicu sa Crnom Gorom, mora da vrati 11,525 eura

Published

on

Bivši glavni specijalni tužilac Milivoje Katnić mora državi da vrati 11.525,67 eura, uz zakonske kamate, jer je 2017. kao tadašnji glavni specijalni tužilac bio odgovoran za štetu nastalu zbog povrede prava ličnosti advokata Gorana Rodića, Siniše Gazivode i Marije Radulović. To je saopšteno danas iz Osnovnog suda u Podgorici.

Država je tužila Katnića u oktobru 2022. godine, nakon što je troje advokata dobilo pravosnažnu presudu da im je Specijalno tužilaštvo povrijedilo prava na privatnost, jer je u julu 2017. objavilo saopštenje i prateći dokument na svojoj internet stranici, pod nazivom “Specijalno državno tužilaštvo predstavlja oblike specijalnog rata”.

“Prvostepenom presudom Osnovnog suda u Podgorici obavezan je tuženi M. K. da na ime regresne naknade isplati Državi iznos od 11.525,67 eura, sa zakonskom zateznom kamatom od dana 25.02.2022. godine, pa do konačne isplate, u roku od 15 dana od dana pravosnažnosti presude”, navode u saopštenju,

U obrazloženju presude sud navodi da je Katnić, kao rukovodilac Specijalnog državnog tužilaštva, prilikom objave saopštenja i pratećeg dokumenta na internet stranici Specijalnog državnog tužilaštva 17.7.2017. godine, pod nazivom “Specijalno državno tužilaštvo predstavlja oblike specijalnog rata”, postupao sa namjerom da advokatima prouzrokuje štetu

“Budući da je bio svjesan da preduzetom radnjom – objavljivanjem sopštenja i sadržine telefonske prepiske advokata i klijenata, koja je pribavljena pretresanjem mobilnih telefona, koji su prethodno privremeno oduzeti pretresom advokatske kancelarije “R.”, u fazi postupka kada isti još nisu saslušani u svojstvu osumnjičenih, bez njihovog pristanka i bez odluke suda da se ista javno objavi, može narušiti njihova zakonom zaštićena prava ličnosti, pa je pristao na posledicu koja je uslijed toga nastupila, a to je povreda prava na zaštitu privatnog života, na psihički (duševni integritet), prava na čast, prava na ugled, prava na prepisku i lične zapise, kao prava ličnosti”, navode iz suda.

Sud je imao u vidu da je Katnić u uvodnom tekstu saopštenja naveo da prezentuje materijal koji je izuzet po naredbi sudije zbog sumnje da je advokat Rodić podstrekivao na davanje mita predstavnike kompanije “A.”, međutim, zaključci koji prate sadržinu telefonske prepiske, nijesu bili predstavljeni kao osnovi sumnje, već kao izvjesne činjenice koje proizilaze iz prikupljenih dokaza.

“Po ocjeni suda javno objavljivanje telefonske korespodencije između advokata i klijenata, ne opravdava cilj koji je naveden u saopštenju – radi objektivnog informisanja javnosti i sagledavanja oblika i formi specijalnog rada, kao ni cilj na koji se tuženi pozivao tokom postupka – ispravljanje netačnih informacija u javnosti, budući da je tuženi kao Glavni specijalni tužilac imao pravo i obavezu da u odgovarajućem sudskom postupku zaštiti svoj integritet, kao i integritet tužilaštva, a ne da mimo krivičnog postupka objavljije telefonsku korespodenciju do koje se došlo pretresom”, dodaje se u saopštenju.

U obrazloženju odluke se dalje navodi da tužilaštvo treba da informiše javnost o svom radu, ali ne na način kojim se krše osnovna ljudska prava, pri čemu se mora voditi računa o interesima morala, privatnog života, nacionalnim i vjerskim osjećanjima, u svakoj fazi tužilačke aktivnosti, potrebi za ravnotežom između interesa javnosti da dobije informacije i zaštite privatnosti, časti i integriteta ličnosti, te da državni tužilac uvijek treba da vodi računa da lica koje su uključena u predmet budu adekvatno zaštićena.

Dakle, Katnić je zaštitu za sebe i institucije, te zaštiitu od ometanja u srovođenju pravde i otkrivanja učinilaca krivičnih djela, koje u saopštenju navodi kao razlog objave istog, da traži drugim putem u odgovarajućem sudskom postupku.

Umjesto toga on je odlučio da, protivpravno, javno na sajtu Specijalnog državnog tužilaštva objavi telefonsku komunikaciju između advokata  i klijenata, bez njihovog pristanka, koja je praćena komentarima i zaključcima SDT-a, što ukazuje da je tuženi prilikom objavljivanja spornog obavještenja postupao sa namjerom da navedenim licima prouzrokuje štetu u vidu povrede prava ličnosti.

“Takođe, sud je imao u vidu da su u predmetnom saopštenju i pratećem dokumentu korišćeni inicijali advokata i trećih lica, ali je isto bez uticaja na drugačiju odluku suda, budući da takva anonimizacija nije ispunila svoju svrhu, odnosno bila je nedovoljna za zaštitu privatnosti, jer se određivanjem zanimanja, kao i komentarima datim u saopštenju, lica na koja se odnosi predmetno saopštenje u krugovima u kojima se kreću jasno prepoznavala, te da je veliki broj medija objavio njegov sadržaj sa imenima lica na koje se sadržaj odnosi”, zaključeno je u saopštenju.

Izvor: ADRIA

 

Nastavi Citanje

Glas naroda

Ko stvara klimu da Predrag Šuković ponovo bude nečija meta?

Published

on

PIŠE: Mladen STOJOVIĆ, ADRIA

Rukovoditeljka Višeg državnog tužilaštva u Podgorici Lepa Medenica, obavijestila je nedavno javnost da je u tom Tužilaštvu formiran predmet za NN lice – počinioca pokušaja ubistva Predraga Šukovića u julu 2016. godine i to nakon što je srpski državljanin Radovan Aleksić, kao jedini osumnjičeni za to krivično djelo, oslobođen svih optužbi.

Iz navedenog je jasno da tužilaštvo ni nakon osam godina nije uspjelo da identifikuje napadača koji je u sred bijela dana, na očigled velikog broja građana, u centru Podgorce, pokušao da liši života aktuelnog šefa Specijalnog policijskog odjeljenja.

Objašnjenje tužiteljke Lepe Medenice je zanimljivo jer ukazuje na odnos nadležnih prema tom važnom predmetu koji može u krajnjem dovesti do dvojako lošeg rezultata, čak i da ne postoji takva namjera istražitelja, mada se ni ona ne može isključiti.

Prvo, tužilaštvo nema namjeru da riješi slučaj jer očigledno i dalje štiti nalogodavce i počinioce ovog krivičnog djela, a oni se, kako je Radovan Aleksic svojevremeno javno saopštio, nalaze u državnom vrhu i bezbjednosnom sektoru Crne Gore.

I drugo, svojim nečinjenjem tužilaštvo, svjesno ili nesvjesno, u sadašnjem vremenu stvara klimu koja dodatno pogoduje mogućem ugrožavanju lične bezbjednosti Predraga Šukovica budući da je šef SPO izlozen velikom riziku zbog poslova i funkcionalne dužnosti koju trenutno obavlja. Nadlezni organi koji se bave njegovom zaštitom bi to morali da imaju u vidu.

Da postoji odlučnost za pronalaženje počinilaca i nalogodavca tog krivičnog djela, tužilaštvo bi pokrenulo postupak protiv onih koji su montirali proces vođen protiv Radovana Aleksića, što bi dovelo do rješenja cijelog slučaja budući da su, kako tvrde dobro upućeni izvori, nalogodavci pokušaja ubistva Predraga Šukovica i nalogodavci montiranog procesa protiv Aleksica iste osobe. Posto Više državno tužilaštvo nema znanja i sposobnosti ili jednostavno ne želi da pronađe počinioce tog krivičnog djela, kao jedina adresa koja je može riješiti ovu situaciju nameće se vrhovni državni tužilac Milorad Marković, što bi sigurno, pored zadovoljenja pravde i gonjenja pravih počinilaca krivičnog djela, značajno ojačalo i ličnu bezbjednost Predraga Šukovića.

Preduzimanje mjera protiv odgovornih za teške zloupotrebe tokom vođenja ove istrage i planskog podmetanja krivičnog djela stranom državljaninu je neophodno kako se nikada više ne bi ponovile ovakve i slične situacije koje, prije svega, štete državi Grnoj Gori i njenom ugledu.

Podjsećamo, petogodišnji rad istražnih organa na rasvjetljavanju pokušaja ubistva Predraga Šukovica se završio potpunim fijaskom, odnosno obustavom istrage nakon pet godina i tužbom Radovana Aleksica protiv države Crne Gore.
Umjesto da se pristupilo identifikaciji počinioca krivičnog djela i preduzimanju drugih potrebnih mjera i istražnih radnji, tužioci Željko Tomković i Vesna Jovićević su, najvjerovatnije, po zadatku lica iz vrha režima Mila Đukanovića, pokrenuli tužilačku farsu u cilju zaštite stvarnog počinioca i nalogodavaca obračuna sa Radovanom Aleksicem, iz razloga koji, kako se pokazalo, nemaju nikakvih dodirnih tačaka sa Šukovicem niti predmetnim krivičnim djelom.

Ni tadašnji VDT Ivica Stanković nije ništa preduzeo da se ta farsa zaustavi iako je sa više adresa upozoravan da se radi o montiranom procesu koji je, kako je pukovnik Radovan Aleksić kasnije izjavio, pokrenula Vesna Jovićević po nalogu ” bliskog saradnika Mila Đukanovica”.

Uprkos brojnim javnim apelima tužioci Tomković i Jovićevićeva nisu saslušali bivseg premijera Duška Markovića na okolnosti njegovih poznatih izjava “da je poznat osnovni identitet počinioca” i da je “neko htio da ubije Šukovića da bi njemu nanio političku štetu”.

Markovićeva izjava je dosla i prije nego što je bilo ko osumnjičen za to krivično djelo i, što je najvažnije, i prije nego što je Radovana Aleksića, navodno, prijavilo lice iz Sarajeva, iako te prijave uopšte nije ni bilo, što je na kraju i utvrđeno.

Zbog svega toga se može postaviti pitanje – da li ovakvim odnosom prema ovom predmetu istražni organi i dalje, svjesno ili nesvjesno, stvaraju klimu koja može pogodovati ugrožavanju lične bezbjednosti Predraga Šukovića?

Nastavi Citanje

U Trendu