Connect with us

Glas naroda

Kad ustanu Srbi iz Bahmuta

Published

on

PIŠE: Božidar Zečević

Čudni su putevi istorije, zbilje i fikcije, koja je iznenada ponovo spojila Srbe i Ruse u poslednjem velikom ratu na tlu Evrope, i to u gradu u kojem se nastanio glavni junak druge knjige Seoba

Druga knjiga Seoba Crnjanskog javlja nam se opet u vatri nove vojne za opstanak istokrvnog i istovernog naroda. Čudni su putevi istorije, zbilje i fikcije, koja nas je iznenada ponovo spojila u ognjištu poslednjeg velikog rata na tlu Evrope. Bog hoće da taj rat pređe u odlučnu fazu tamo gde je pre 270 godina i počeo, na tlu Novorusije, upravo u Bahmutu, gde se Isakovič nastanio 1753. godine i gde je ostavio svoje srpske kosti. Sa tačke gledišta Zelenskog i njegovih atlantskih gospodara, Bahmut, stara srpska tvrđava, trebalo je da postane udarna pesnica grandiozne kaznene ekspedicije, neka vrsta uveličane antipravoslavne „Oluje“ po ustaškom uzoru i američkoj zamisli, što je trebalo da zbriše Donbas, gigantsku privrednu zonu na istoku ruske (U)Krajine, koju su 2014. ukronacisti pretvorili u Antirusiju.

Između reke Dnjepar i rečice Bahmutke, koja se u nju uliva, dovukli su moćnu koncentraciju ubojnih sredstava NATO-a, oklopnih i samohodnih artiljerijskih brigada, HIMARS-a, uragana i oljha, aviona, dronova, dobro obučenog i do zuba naoružanog ljudstva četvrte armije po snazi u Evropi, kojom i danas komanduju NATO specijalci i nazvali je, krajnje cinično, „Sloboda“. Gradić Bahmut su pretvorili u betonsku tvrđavu ispresecanu dobro utvrđenim rovovima i podzemnim hodnicima sa duboko ukopanim komunikacijama u bivšim rudnicima gipsa i soli. Tada su doprli do kostiju Pavla Isakoviča i srpskih husara iz romana Crnjanskog, ali nisu znali da upravo tu kopaju i svoj vlastiti grob. Grupa „Vagner“ već je isprobala efikasan mišomor za ove pacove. Banderovski je plan bio drugačiji: da odavde krenu u „Bljesak“ i „Oluju“ koji će likvidirati ruske pokrajine Donjeck, Lugansk, Herson, Zaporožje i druge i oterati preostalo stanovništvo u Rusku Federaciju, kao što su Hrvati učinili sa Srbima iz Krajine u avgustu 1995. Putin je sve to znao i nije više čekao ni časa nego je udario prvi, i za manje od godinu dana opkolio i lišio svake nade vojnu glavninu Antirusije, koju se, ovih dana, sprema da uništi.

Husari puste stepe

U jeku ove borbe, kao neko malo čudo ili mali, ali vidljiv i neobično čitak znak, pojavila se u novembru prošle godine studija već gotovo zaboravljenog srpskog akademika Mite Kostića (1886–1980), karlovačkog profesora i direktora Istorijskog instituta SANU, objavljena pre tačno sto godina u izdanju Srpske kraljevske akademije pod naslovom Srpska naselja u Rusiji, Nova Srbija i Slovenosrbija, (sada u izdanju kuće Catena Mundi), koju Crnjanski mora da je čitao dok je spremao svoje Seobe. Sve je tu brižljivo istraženo, zapisano i objašnjeno.

Epopeja srpskog naroda koji je odlučio da napusti Austriju tokom razvojačenja pomoriške i potiske Vojne krajine i neprestanog pritiska Zapada da ih pokatoliči, rasrbi i utopi u bezličnu masu njegovih podanika (frapantne su podudarnosti sa današnjim stanjem), odvele su najbolje srpske konjanike i njihove porodice u Rusiju, gde su ih Petar Veliki (1723) i njegove naslednice Ana, Jelisaveta i Katarina Velika naselili u pustom i negostoljubivom kraju tek osvojene (U)Krajine, koju su u bezbrojnim sukobima i ratovima čuvali prvo od Turske (1735–1739), a zatim od Šveda, Poljaka i Prusa, čiji su glavni grad Berlin na kraju i zauzeli, 1760. Predvodili su ih srpski oficiri, docnije ruske vojskovođe Vitkovići i Preradovići (i jedni i drugi iz Hercegovine), Panići, Vulini, Perići, Ševići, Stojanovi i Tekelije, od kojih je Petar postao feldmaršal carske vojske. U retkim vremenima mira, prvih 3.000 husara s porodicama naseljavali su se duž Dnjepra, po naređenju carice, „od Bahmuta do Luganska, u pustinji“ (tj. stepi) i to general Šević u Lugansku, a general Preradović u Bahmutu, gde je glavni lik Seoba Pavle Isakovič služio kao dragonski starešina.

Po opisu Simeona Piščevića, čije je memoare pažljivo čitao Crnjanski, „bila je to zemlja otvrdla, divlja i možda od stvorenja sveta neobrađena i ležala je od drevnih vremena bez svake koristi, pusta i bez naroda“. Položaj doseljenika upoređuje budući ruski general „sa brodolomnicima, koji se zaneseni valovima na pusto ostrvo hrane zeljem, korenjem i lovom, tako (da) smo i mi došli u pustu stepu i zemlju taku, gde od stvorenja sveta nikakva naselja nije bilo ni kupiti se ničega nije moglo… No već iduće godine nestalo je nužde, jer su posejali hrane za sebe i svoju stoku, nabavili marve, ovaca, živine i počeli bolje da žive. Tako su od pustinje učinili zemlju obećanu, naseljenu, obrađenu oplemenjenu i plodom zemaljskim izobilnu“. Šević i de Preradović ustrojili su od tih doseljenika dva husarska puka. Bahmut je izabran za glavni kvartir, a Bahmutski konjički puk ušao je u sastav Slavjanoserbije“. (Nema još ni pomena ni o kakvom Artjomovsku, koji je, valjda docnije, narečen u kakvoj gubernijskoj ili sovjetskoj kancelariji. Artjomovsk se ne pojavljuje ni u jednom dokumentu iz doba osnivanja bahmutske kreposti, a samo ime je, biće, još starijeg, turkofonskog, tatarskog porekla.)

U srcu Kijevske Rusije

Tamo gde se danas vode najžešće borbe i gde će se, po svoj prilici, rešiti rat započet pre nepunih godinu dana, u Donbaskom kotlu, živeli su i jahali u srpskim konjičkim pukovima oni koji su još u vreme Isakoviča bili na pravoj strani istorije. Dok se ovog časa vode žestoke borbe oko Bahmuta, čiji se pad očekuje posle čišćenja Soledara, kao da iz izmaglice ratnih dejstava iskrsavaju seni onih Srba koji su naselili današnji Donbas: celo herojsko pozorje Crnjanskog i tragičnog usuda Srba sredinom XVIII veka, koji su se, izloženi teroru zatiranja nacionalne svesti i pravoslavne vere rešili „v Rosiju otselitsja“. Jer s njima se tada, pod Habzburzima, dešavalo isto što i Rusima danas u najezdi antipravoslavnog prozelitizma i agresivnog odnarođavanja. Stara, ista, vatikanska i krstaška, antiruska i antisrpska saga dobija sada svoj istorijski završetak. Dve oblasti „Slavjanoserbija“ i „Novaja Serbija“ sa gradovima Slavjanskom i Bahmutom, vraćaju se tamo gde su oduvek i bile: u Kijevsku Rusiju. Ni u kakvu Ukrajinu, koja tada nije postojala niti su konjanici srpskog polka za nekakve Ukrajince ikada u životu čuli. Tamo su se, pod oružjem, zauvek nastanili husari Crnjanskog. „Ti srpski husari“, piše Mita Kostić, „su svojim vojničkim vrlinama stekli u Rusiji toliko ugleda da su kod prostog naroda u dnjeparskoj stepi još duboko u HIH vek ’Serbъ’ i ’gusarъ’ bile reči istog značenja“. Sada, iz razrivene i smrznute stepe ustaju njihove seni.

Srbi podižu Luganjsk

Sam Pavel nastanjuje se u Bahmutu 17. novembra 1753. u kući od lipovog drveta, koju je sagradio po srpskom običaju na formu svog starog doma u Temišvaru. Kao kapetan u srpskog husarskog puka borio se u Sedmogodišnjem ratu i kao pobednik ušao u Berlin. Njegov brat Trifun zaradio je u Berlinu pukovnički, a Jovan Tekelija generalski čin. Srpski husarski puk formiran je u Slavjansku još 1729, za vreme carice Ane.

Društvo

Lakušić jedan od menadžera koji zarad opšteg dobra žrtvuju lične ciljeve, prijetnje šljunkarske mafije neće se tolerisati!

Published

on

“Izražavamo podršku Zoranu Lakušiću, predsjedniku Odbora direktora Regionalnog vodovoda, koji se u poslednje vrijeme često suočava sa napadima i prijetnjama zbog nastojanja da zaštiti javni interes i suzbije nezakonite radnje u koritu rijeke Morače. Ova vrsta hrabrosti i posvećenosti da čini ono što je ispravno zaista je vrijedno divljenja i sjajno je vidjeti ljude poput njega kako se hrabro bore protiv korupcije i organizovanog kriminala”, saopšteno je iz NVO BU2.

U saopštenju se naglašava da se “ovakvi pojedinci često suočavaju sa protivljenjem i reakcijom onih koji imaju koristi od njihovih nezakonitih aktivnosti, što za njih može biti značajan izazov”.

“U takvim slučajevima, neophodno je podrška javnosti koja prepoznaje njihove napore i stoji uz njih. Lakušićevo postupanje zaslužuje poštovanje, jer se zalaže za ono što je ispravno, stavlja javni interes iznad ličnog. Posebna vještina koju je gospodin Lakušić iskazao u periodu upravljanja Regionalnim vodovodom ogleda se i u donošenju važnih odluka bez obzira na pritiske od onih kojima se uskraćuju mogućnosti da na nelegalan način stiču ogromna sredstva, a sa druge strane dovode u pitanje stratešku razvojnu granu Crne Gore, odnosno turizam, na način da intenzivno ugrožavaju vodne resurse, a samim tim uredno vodosnabdijevanje Crnogorskog primorja”, poručili su iz NVO Bu2.

Iz budvanske NVO dodaju da menadžeri koji odolijevaju iskušenjima, a svojim vještinama uspješno vode kompanije su prijeka potreba vremena i prostora u kojem živimo i radimo.

“Posebno zato i što često zarad opšteg dobra žrtvuju svoje lične ciljeve, a ponekad ugrožavaju i svoju egzistenciju. Jedan od takvih menadžera je gospodin Lakušić, beskompromisni borac za pravdu i razvoj Crne Gore”, dodaju iz Bu2.

U saopštenju se dodaje da je za uspješno funkcionisanje regionalnog sistema vodosnadbijevanja Lakušić donosio i donosi značajne odluke na Odboru direktora, za koje je dobijao i dobija podršku Vlade Crne Gore, nevladinog sektora i naučne zajednice.

“Ne posustaje u aktivnostima da se korito rijeke Morače zaštiti, vodi kampanju za dobijanje podrške od institucija sistema da se nelegalni eksploatatori i njihova mehanizacija uklone iz Druge i Treće zone sanitarne zaštite izvorišta Bolje Sestre. Gospodin Lakušić je prepoznat i u međunarodnoj zajednici kao beskompromisni borac za zaštitu prirode, razvoj društva, ljudska prava, zaštitu imovine, borac protiv korupcije i bilo kakvog neetičnog i nezakonitog odnosa prema društvu. To je razlog da ga podržavaju u profesionalnim kontaktima kako ambasadori inostranih zemalja tako i brojne delegacije iz Evropske zajednice koji su iskazale nedvosmislenu podršku njegovim aktivnostima”, navode iz Bu2.

“Svjestan da bi dalja devastacija korita rijeke Morače imala nesagledive štetne posledice za građane i turizam na Crnogorskom primorju, a samim tim i za državu Crnu Goru, gospodin Lakušić je istrajavao na aktivnostima za zaustavljanje nelegalne eksploatacije šljunka i pijeska. Rizikujući svoju ličnu bezbjednost i dalje nastavlja svoje djelovanje u tom pravcu.

Savjestan rad i odgovoran odnos preporučio ga je da bude izabran da profesionalno obavlja funkciju predsjednika u dva saziva Odbora direktora Regionalnog vodovoda Crnogorsko primorje i to 2021. godine i 2023. godine, što je i dokaz da su uspješni menadžeri i pravi lideri, odnosno uspješni rezultati njihovog rada cijenjeni.

Od 2021. godine, menadžerskim konceptom u procesu donošenja odluka gospodin Lakušić sa posebnom odgovornošću za značaj državnog interesa unapređuje Društvo, bez kojeg bi turizam u Crnoj Gori bio nezamisliv, pa tako ono postaje prepoznatljivo po svojim rezultatima, a njegov rad transparentan i pristupačan zajednici.

Gospodin Lakušić je uvijek promovisao i promoviše principe po kojima ne smijemo biti pasivni posmatrači društvenih kretanja, već aktivni sudionici koji kreiraju svoju sudbinu ali i ukupna društvena kretanja. On je upravo snagom primjera davao i daje lični pečat društvenim kretanjima i unapređivanju vrijednosti u Crnoj Gori. Svojim ličnim primjerom inspiriše i motiviše kako se treba nesebično zalagati za opšte dobro, privredni napredak i razvoj Države Crne Gore. Vjerujemo da je ključni faktor u osiguravanju da naše primorje ima stabilno i pouzdano vodosnadbijevanje u toku ljetnjih mjeseci.

Još jednom izražavamo jaku podršku gospodinu Lakušiću kao simbolu borbe za javni interes i osuđujemo sve vidove napada i prijetnji koje dolaze od pojedinaca povezanih sa šljunkarskom mafijom i bivšim režimom Mila Đukanovića.

Takođe, šaljemo snažnu poruku da se takvo ponašanje ne smije tolerisati i da je važno zaštiti one koji rade za javni interes. Ovakav vid podrške je bitan za stvaranje kulture u kojoj će lideri protiv korupcije i organizovanog kriminala osjećati motivisani da donose hrabre odluke u korist svoje zemlje.

Naša solidarnost i podrška gospodinu Lakušiću, i jeste dokaz važnosti koliko je dragocjeno imati hrabre i nematerijalne menadžere koji su posvećeni javnom interesu”, saopštili su iz Bu2.

Nastavi Citanje

Društvo

Srpske organizacije u Crnoj Gori: Ukoliko Vlada ne donese odluku da neće glasati za Rezoluciju, pozvaćemo narod na proteste i blokade dok nam ne vrate mandate

Published

on

Srpske organizacije u Crnoj Gori obratile su se javnosti povodom najavljene podrške Crne Gore za usvajanje Rezolucije UN-a o genocidu* u Srebrenici.

Saopštenje prenosimo integralno:

Poštovani građani,

Do sada ste svi imali priliku upoznati se sa djelovanjem Vlade Crne Gore ,a protiv interesa srpskog naroda.
Glasanje za Rezoliciju o genocidu u Srebrenici je bacanje krivice na srpski narod i njegova buduća pokoljenja.
Niko od nas se ne odriče da je bilo zločina i mi kao hrišćani i Srbi ga osuđujemo.
Ali se pitamo šta je sa našim žrtvama ?
Žali li neko onu našu braću i sestre u Kravicama, Bratuncu .
Žali li iskreno za svim srpskim stradalnicima kojih je samo u 20 vijeku bilo više od 3,5 miliona i koji su ubijani na mnogim samo za nas namijenjenim stratištima.
Za našim žrtvama neće biti suza u ovoj Vladi.
Pozivamo da ni kod nas ne bude razumevanja za te koji su srpskim glasovima došli na vlast, a sada će uz pomoć naših glasova čitav narod proglasiti genocidnim.
Ne dozvolite da vas lažu i obmanjuju Rezolucijom o Jasenovcu, ona Milojku Spajiću koristi isključivo za unutrašnje političke prilike u Crnoj Gori i kako bi narod održao u miru i prašina je koju nam baca u oči.
Ukoliko Vlada Crne Gore ne donese odluku da neće glasati za ovu Rezoliciju, bićemo prinuđeni da pozovemo narod na proteste i blokade dok nam se ne vrate nazad mandati koji su im dati u ime mira i zajedničkog boljeg života u Crnoj Gori.

Srpski kulturni centar “Patrijarh Varnava”

Srpski kulturni klub “Sveti Sava”

Udruženje poštovalaca učesnika oslobodilačkih ratova 1912-191

NVO “Herceg” – Pljevlja
NVO “Srpska nit”
NVO “Božuri”
NVO “Stupovi”
NVO “Miholjski zbor”
NVO “Serdari”
Noćni vukovi

Nastavi Citanje

Glas naroda

Svi poslanički klubovi parlamentarne većine potpisali predlog Rezolucije o Jasenovcu

Published

on

U skupštinsku procedura upravo je predat predlog Rezolucije o genocidu u Jasenovcu.

Nakon današnjeg sastanka, postignut je dogovor unutar većine da se predlog Rezolucije proslijedi Skupštini Crne Gore.

Svi poslanički klubovi parlamentarne većine potpisali su Rezoluciju o Jasenovcu.

Potpis na predlog rezulocije dala su 43 poslanika većine, izuzev albanskih predstavnika.

Kako saznajemo, Rezolucija o genocidu u Jasenovcu bi se na dnevnom redu Skupštine, po hitnom postupku, mogla naći već sledeće sedmice nakon praznika.

Podsjetimo, danas je uoči plenarne sjednice održan, drugi po redu, sastanak šefova poslaničkih klubova parlamentarne većine na kojem se raspravljalo o donošenju rezolucije o genocidu u Jasenovcu.

Nastavi Citanje

U Trendu