Connect with us

Glas naroda

Naše je da ne prihvatimo ništa

Published

on

PIŠE: Branko PAVLOVIĆ 

Nema ničega, ali baš ničega što bi pregovarač u ime Srbije mogao da prihvati u Predlogu koji se lažno prikazuje kao nov. Nije čak ni nov, to je „parafraza” predloga iz sada već daleke 2007.

Da se razumemo: Srbija i Srbi uopšte nisu za konflikt. Ni „zamrznuti“ ni „odmrznuti“.

Mi smo protiv državnosti tzv. Kosova. Zapadni neprijatelji tu našu odlučnost da ne prihvatimo uspostavljanje državnosti tzv. Kosova tumače kao konfliktni stav i, pošto istrajavamo na njemu, to stanje podvode pod svoju tezu o „neprihvatljivosti održavanja zamrznutog konflikta“.

Prema tome, sve teze o „zamrznutom konfliktu“ su podmetačine naših zapadnih (ne)prijatelja.

Ko od naših političara napada one koji ne žele da popuste, ni za milimetar, u korist uspostavljanja državnosti tzv. Kosova, razvijajući argumentaciju o navodnoj neodrživosti, ili štetnosti podržavanja zamrznutog konflikta, u stvari rade za te iste, zapadne interese.

Beograd je u kontinuitetu bio za to da se odmah uspostave odnosi koji isključuju konfliktne povode, od sredine juna 1999. godine pa sve do danas. I sve u skladu sa Rezolucijom 1244 SB UN koja je i doneta kako konflikta ne bi bilo do konačnog rešenja odnosa Beograda i Prištine.

Nismo mi tako odlučili, nego Ujedinjene nacije. I mi samo dosledno taj stav UN i podržavamo sve ove godine.

Garant suvereniteta

Po konceptu Rezolucije 1244 Srbiji se garantuje suverenitet opredmećen u kontroli granica, isključivoj nadležnosti u oblasti vojske, spoljne politike, monetarne politike i pitanja od značaja za funkcionisanje jedinstvenog tržišta, a Kosovu (u rezoluciji je KiM tako označeno) veoma široka autonomija u svim drugim oblastima.

I to je trebalo sporovesti odmah, a onda u tako uređenim odnosima mirno dalje pregovarati o svim drugim pitanjima. Bez ikakvog konflikta.

Zapad je podstakao OVK da odmah od 11. juna 1999. krene u etničko čišćenje Srba i pretvorio vrh OVK u političke lidere tzv. Kosova. Zatim je pogazio sve obaveze prema suverenitetu Srbije u skladu sa Rezolucijom 1244 i preduzeo sve mere da se onemogući povratak preko 200.000 prognanih Srba i drugog nealbanskog stanovništva na KiM.

Njihovi predstavnici su direktno lagali u pogledu daljih obaveza neutralizacije konflikata kod razmene zatvorenika, tako što su Albance za koje su garantovali da će nastaviti sa odsluženjem kazne zatvora pustili na slobodu kao heroje.

Ni tu nisu stali, nego su dalje podsticali pogrome Srba i pre 2004. godine i posle toga, podstakli proglašenje tzv. nezavisnosti Kosova, uspostavili do današnjih dana pravni sistem neodgovornosti Albanaca za zločine protiv Srba (i Albanca koji su hteli iskreno da svedoče o tome ko su zločinci), i da ne nabrajam dalje.

Od prve do poslednje

Jedini izvor konflikta na Kosovu i Metohiji, od 10. juna 1999. godine do danas jesu postupci Zapada i predstavnika Albanaca koji neprekidno krše međunarodno pravo u celini i posebno Rezoluciju 1244, sa jednim jedinim neposrednim ciljem, a to je uspostavljanje državnosti tzv. Kosova. I naravno, onim daljim ciljem, suštinskim uništavanjem Srbije.

Otuda razrešenje konflikta uopšte nije moguće tako što će se izvršioci svih mogućih kršenja međunarodnog prava, uključujući i sprovođenje etničkog čišćenja Srba u protekle 24 godine sa prostora Kosova i Metohije, nagraditi uspostavljanjem neke državnosti na teritoriji Srbije, a Srbija, koja poštuje dogovorene uslove rešavanja konflikta u skladu sa Rezolucijom 1244, naterati da prizna državnost tzv. Kosova.

Upravo suprotno: insistiranje na takvom scenariju predstavlja podsticanje održavanja konflikta i stalne opasnosti od njegove eskalacije. Za sve to je isključivo odgovoran Zapad. Pre svih, SAD.

Predlog SAD, koji u javnosti označavamo kao predlog Francuske i Nemačke koji je postao i zvanična platforma EU (u daljem tekstu: Predlog) u potpunosti nastavlja prethodnu destruktivnu politiku Zapada.

Kako nam je potvrđeno sa svih upućenih strana, ono što je bilo dostupno u javnosti kao tekst Predloga je 90 odsto tačno. E, pa, sadržina tih 90 odsto tačnih odredbi Predloga je 100 odsto u korist uspostavljanja državnosti tzv. Kosova.

Oni misle da nam mogu podvaliti tako što se ne govori o stolici u UN za tzv. Kosovo. Nije sporna samo „stolica u UN“ nego bilo kakav oblik državnosti u međunarodnim odnosima tzv. Kosova. Apsolutno je protivustavno u ime Srbije potpisati/prihvatiti bilo šta što olakšava prijem tzv. Kosova u NATO i/ili EU. A sve odredbe, od prve do poslednje, Predloga upravo uspostavljaju državnost tzv. Kosova.

Život odmah, pare kasnije

Teza koja se nameće, kako mi ne možemo da utičemo na to šta će NATO ili EU raditi sa kandidaturama tzv. Kosova, nema nikakve veze sa našim izričitim odbijanjem da svojim potpisom na bilo koji način doprinesemo da oni lakše budu primljeni gde god hoće da ih prime. Bez nas neka odlučuju. Ali, da je to realno moguće, zašto bi gubili vreme sa nama? Naše je da ne prihvatimo ništa.

Kako možemo čitati između redova, manevar Zapada će biti da se insistira oko prihvatanja ZSO od strane Prištine, s tim da će naknadno biti teško dogovoriti nadležnosti ZSO. Kao da se pitanje formiranja ZSO uopšte može smatrati rešenim bez definisanja njenih nadležnosti. Očigledno žele da ovim međukorakom opet dobiju neko novo popuštanje od strane Srbije, a da zatim isprazne ZSO od svakog sadržaja srednjeg nivoa vlasti u okviru autonomije Kosova i Metohije. I taj pokušaj se ima rezolutno odbiti.

Deo intelektualaca misli da je našao ubedljivu metaforu za odricanje od Kosova i Metohije, pa nas podučavaju da, kada vam bandit kaže „pare ili život“, vi naravno date pare da biste sačuvali život. Baš mi se sviđa ta metafora. Ali u ovom slučaju Zapad nam kaže „daj život odmah, a i pare ću ti uzeti malo kasnije“. Upravo zato i jeste tako lak odgovor na dilemu pred kojom se nalazimo, i zato i imamo oko 90 odsto naroda spremnog da ne prihvati ucene.

U ovakvim okolnostima najgore što bi Srbija mogla da uradi bilo bi uvođenje sankcija Rusiji. Distancirati se od najvećeg zaštitnika međunarodnog poretka koji štiti naš suverenitet, u jeku agresivnog novog talasa napada Zapada na nas, isto je što i demobilisati vojsku u toku rata.

Stara parafraza

I zaista nije lako pregovarati. Nema ničega, ali baš ničega što bi pregovarač u ime Srbije mogao da prihvati u Predlogu koji se lažno prikazuje kao nov. Nije čak ni nov, to je „parafraza“ predloga iz sada već daleke 2007. godine. Koji smo tada, u mnogo težim uslovima, glatko odbili.

Radi očuvanja saglasnosti koju imamo – da nikakva državnost tzv. Kosova nije prihvatljiva, da nećemo da uvodimo sankcije Rusiji i da ne damo Srpsku, da nabrojim samo najvažnije – potrebno je da se posle svakog američkog tumačenja razgovora s našim zvaničnicima, u kome oni iskažu nekakvo zadovoljstvo, izađe u javnost i bez ikakve relativizacije ponovi (iznova i iznova): da nema ni stolice u UN ni bilo kakve saglasnosti Srbije za bilo kakav oblik državnosti tzv. Kosova u evroatlantskim integracijama i međunarodnim odnosima uopšte, da se neće uvoditi sankcije Rusiji, i da će se braniti Srpska u skladu sa Dejtonom, onako kako to čini i sama Banja Luka.

Da među nama ne bi bilo konflikta, kad nam već konflikt nameću.

Izvor RT Balkan

Društvo

POTVRĐENO DA JE SVE BILA FARSA: Oslobođeni svi optuženi u slučaju “Državni udar”

Published

on

Andrija Mandić, Milan Knežević i ostali oslobođeni su optužbi u predmetu poznatom kao “državni udar”, odnosno pokušaj terorizma na dan parlamentarnih izbora 2016. godine.

Presudu je izreklo Vijeće Višeg suda u Podgorici na čijem je čelu Zoran Radović.

Radović je kazao u obrazloženju presude da su od sveg naoružanja u Crnu Goru, uneseni samo dva mobilna telefona marke “lenovo”.

Sudija je kazao da nisu dokazani navodi optužnice da je svjedok saradnik Saša Sinđelić ušao u Moskvu i da se sastao sa organizatorom kriminalne rganizacije Eduardom Šišmakovim.

Iz dopisa Ruske Federacije je utvrđeno da Sinđelić nije prošao pasošku kontrolu i da nije prešao granicu.

“Tako da nije dokazano da je Sinđelic bio u Moskvi”, rekao je Radović.

On je kazao da odlazak Mandića u Kneževica u Moskvu je bio na poziv partije Jedinstvena Rusija “i da nije bilo ništa konspirativno”.

Oružje koje je pronađeno u kući na teritoriji Podgorice, bilo je uzeto na revers iz policije, a ne za pripremu napada na Skupštinu Crne Gore.

“Vijeće je vidjelo ko su optuženi, Dušić, Maksić, Branka Milić, da su to ljudi u poodmaklim godinama” rekao je sudija.

Na izricanju današnje prvostepene presude nije bilo nikog iz specijalnog tužilaštva.

Riječ je o ponovljenom postupku, nakon što su prvom presudom svi osumnjičeni, među kojima su i lideri današnje koalicije “Za budućnost Crne Gore”, Andrija Mandić i Milan Knežević osuđeni na ukupno 70 godina zatvora.

Ta je presuda poništena prije tri godine u Apelacionom sudu i naložen je ponovljeni postupak.

Specijalni tužioci Zoran Vučinić i Siniša Milić predložili su sudu da se organizatori kriminalne grupe ruski državljani Eduard Šišmakov osudi na 15 godina zatvora, a Vladimir Popov na 12 godina.

Zatražili su da se bivši komandant srpske Žandarmerije Bratislav Dikić osudi na jedinstvenu kaznu od osam godina zatvora. Za Predraga Bogićevića i Nemanju Ristića predloženo je u završnoj riječi kazna od po sedam godina zatvora.

Za lidere bivšeg Demokratskog fronta (DF) Andriju Mandića i Milana Kneževića, tužioci su zatražili po pet godina zatvora.

Za okrivljenu Branku Milić je bila predložena kazna od strane tužilaštva tri godine zatvora, dok je za Milana Dušića i Srboljuba Đorđevića zatraženo po godinu i šest mjeseci, a za Dragana Maksića godina i devet mjeseci zatvora.

Za vozača bivših lidera DF-a Mihaila Čađenovića, tužilac je tražio godinu i šest mjeseci zatvora.

Za Kristinu Hristić je bilo predloženo izricanje uslovne kazne.

(Vijesti)

Nastavi Citanje

Društvo

Katnić izgubio parnicu sa Crnom Gorom, mora da vrati 11,525 eura

Published

on

Bivši glavni specijalni tužilac Milivoje Katnić mora državi da vrati 11.525,67 eura, uz zakonske kamate, jer je 2017. kao tadašnji glavni specijalni tužilac bio odgovoran za štetu nastalu zbog povrede prava ličnosti advokata Gorana Rodića, Siniše Gazivode i Marije Radulović. To je saopšteno danas iz Osnovnog suda u Podgorici.

Država je tužila Katnića u oktobru 2022. godine, nakon što je troje advokata dobilo pravosnažnu presudu da im je Specijalno tužilaštvo povrijedilo prava na privatnost, jer je u julu 2017. objavilo saopštenje i prateći dokument na svojoj internet stranici, pod nazivom “Specijalno državno tužilaštvo predstavlja oblike specijalnog rata”.

“Prvostepenom presudom Osnovnog suda u Podgorici obavezan je tuženi M. K. da na ime regresne naknade isplati Državi iznos od 11.525,67 eura, sa zakonskom zateznom kamatom od dana 25.02.2022. godine, pa do konačne isplate, u roku od 15 dana od dana pravosnažnosti presude”, navode u saopštenju,

U obrazloženju presude sud navodi da je Katnić, kao rukovodilac Specijalnog državnog tužilaštva, prilikom objave saopštenja i pratećeg dokumenta na internet stranici Specijalnog državnog tužilaštva 17.7.2017. godine, pod nazivom “Specijalno državno tužilaštvo predstavlja oblike specijalnog rata”, postupao sa namjerom da advokatima prouzrokuje štetu

“Budući da je bio svjesan da preduzetom radnjom – objavljivanjem sopštenja i sadržine telefonske prepiske advokata i klijenata, koja je pribavljena pretresanjem mobilnih telefona, koji su prethodno privremeno oduzeti pretresom advokatske kancelarije “R.”, u fazi postupka kada isti još nisu saslušani u svojstvu osumnjičenih, bez njihovog pristanka i bez odluke suda da se ista javno objavi, može narušiti njihova zakonom zaštićena prava ličnosti, pa je pristao na posledicu koja je uslijed toga nastupila, a to je povreda prava na zaštitu privatnog života, na psihički (duševni integritet), prava na čast, prava na ugled, prava na prepisku i lične zapise, kao prava ličnosti”, navode iz suda.

Sud je imao u vidu da je Katnić u uvodnom tekstu saopštenja naveo da prezentuje materijal koji je izuzet po naredbi sudije zbog sumnje da je advokat Rodić podstrekivao na davanje mita predstavnike kompanije “A.”, međutim, zaključci koji prate sadržinu telefonske prepiske, nijesu bili predstavljeni kao osnovi sumnje, već kao izvjesne činjenice koje proizilaze iz prikupljenih dokaza.

“Po ocjeni suda javno objavljivanje telefonske korespodencije između advokata i klijenata, ne opravdava cilj koji je naveden u saopštenju – radi objektivnog informisanja javnosti i sagledavanja oblika i formi specijalnog rada, kao ni cilj na koji se tuženi pozivao tokom postupka – ispravljanje netačnih informacija u javnosti, budući da je tuženi kao Glavni specijalni tužilac imao pravo i obavezu da u odgovarajućem sudskom postupku zaštiti svoj integritet, kao i integritet tužilaštva, a ne da mimo krivičnog postupka objavljije telefonsku korespodenciju do koje se došlo pretresom”, dodaje se u saopštenju.

U obrazloženju odluke se dalje navodi da tužilaštvo treba da informiše javnost o svom radu, ali ne na način kojim se krše osnovna ljudska prava, pri čemu se mora voditi računa o interesima morala, privatnog života, nacionalnim i vjerskim osjećanjima, u svakoj fazi tužilačke aktivnosti, potrebi za ravnotežom između interesa javnosti da dobije informacije i zaštite privatnosti, časti i integriteta ličnosti, te da državni tužilac uvijek treba da vodi računa da lica koje su uključena u predmet budu adekvatno zaštićena.

Dakle, Katnić je zaštitu za sebe i institucije, te zaštiitu od ometanja u srovođenju pravde i otkrivanja učinilaca krivičnih djela, koje u saopštenju navodi kao razlog objave istog, da traži drugim putem u odgovarajućem sudskom postupku.

Umjesto toga on je odlučio da, protivpravno, javno na sajtu Specijalnog državnog tužilaštva objavi telefonsku komunikaciju između advokata  i klijenata, bez njihovog pristanka, koja je praćena komentarima i zaključcima SDT-a, što ukazuje da je tuženi prilikom objavljivanja spornog obavještenja postupao sa namjerom da navedenim licima prouzrokuje štetu u vidu povrede prava ličnosti.

“Takođe, sud je imao u vidu da su u predmetnom saopštenju i pratećem dokumentu korišćeni inicijali advokata i trećih lica, ali je isto bez uticaja na drugačiju odluku suda, budući da takva anonimizacija nije ispunila svoju svrhu, odnosno bila je nedovoljna za zaštitu privatnosti, jer se određivanjem zanimanja, kao i komentarima datim u saopštenju, lica na koja se odnosi predmetno saopštenje u krugovima u kojima se kreću jasno prepoznavala, te da je veliki broj medija objavio njegov sadržaj sa imenima lica na koje se sadržaj odnosi”, zaključeno je u saopštenju.

Izvor: ADRIA

 

Nastavi Citanje

Glas naroda

Ko stvara klimu da Predrag Šuković ponovo bude nečija meta?

Published

on

PIŠE: Mladen STOJOVIĆ, ADRIA

Rukovoditeljka Višeg državnog tužilaštva u Podgorici Lepa Medenica, obavijestila je nedavno javnost da je u tom Tužilaštvu formiran predmet za NN lice – počinioca pokušaja ubistva Predraga Šukovića u julu 2016. godine i to nakon što je srpski državljanin Radovan Aleksić, kao jedini osumnjičeni za to krivično djelo, oslobođen svih optužbi.

Iz navedenog je jasno da tužilaštvo ni nakon osam godina nije uspjelo da identifikuje napadača koji je u sred bijela dana, na očigled velikog broja građana, u centru Podgorce, pokušao da liši života aktuelnog šefa Specijalnog policijskog odjeljenja.

Objašnjenje tužiteljke Lepe Medenice je zanimljivo jer ukazuje na odnos nadležnih prema tom važnom predmetu koji može u krajnjem dovesti do dvojako lošeg rezultata, čak i da ne postoji takva namjera istražitelja, mada se ni ona ne može isključiti.

Prvo, tužilaštvo nema namjeru da riješi slučaj jer očigledno i dalje štiti nalogodavce i počinioce ovog krivičnog djela, a oni se, kako je Radovan Aleksic svojevremeno javno saopštio, nalaze u državnom vrhu i bezbjednosnom sektoru Crne Gore.

I drugo, svojim nečinjenjem tužilaštvo, svjesno ili nesvjesno, u sadašnjem vremenu stvara klimu koja dodatno pogoduje mogućem ugrožavanju lične bezbjednosti Predraga Šukovica budući da je šef SPO izlozen velikom riziku zbog poslova i funkcionalne dužnosti koju trenutno obavlja. Nadlezni organi koji se bave njegovom zaštitom bi to morali da imaju u vidu.

Da postoji odlučnost za pronalaženje počinilaca i nalogodavca tog krivičnog djela, tužilaštvo bi pokrenulo postupak protiv onih koji su montirali proces vođen protiv Radovana Aleksića, što bi dovelo do rješenja cijelog slučaja budući da su, kako tvrde dobro upućeni izvori, nalogodavci pokušaja ubistva Predraga Šukovica i nalogodavci montiranog procesa protiv Aleksica iste osobe. Posto Više državno tužilaštvo nema znanja i sposobnosti ili jednostavno ne želi da pronađe počinioce tog krivičnog djela, kao jedina adresa koja je može riješiti ovu situaciju nameće se vrhovni državni tužilac Milorad Marković, što bi sigurno, pored zadovoljenja pravde i gonjenja pravih počinilaca krivičnog djela, značajno ojačalo i ličnu bezbjednost Predraga Šukovića.

Preduzimanje mjera protiv odgovornih za teške zloupotrebe tokom vođenja ove istrage i planskog podmetanja krivičnog djela stranom državljaninu je neophodno kako se nikada više ne bi ponovile ovakve i slične situacije koje, prije svega, štete državi Grnoj Gori i njenom ugledu.

Podjsećamo, petogodišnji rad istražnih organa na rasvjetljavanju pokušaja ubistva Predraga Šukovica se završio potpunim fijaskom, odnosno obustavom istrage nakon pet godina i tužbom Radovana Aleksica protiv države Crne Gore.
Umjesto da se pristupilo identifikaciji počinioca krivičnog djela i preduzimanju drugih potrebnih mjera i istražnih radnji, tužioci Željko Tomković i Vesna Jovićević su, najvjerovatnije, po zadatku lica iz vrha režima Mila Đukanovića, pokrenuli tužilačku farsu u cilju zaštite stvarnog počinioca i nalogodavaca obračuna sa Radovanom Aleksicem, iz razloga koji, kako se pokazalo, nemaju nikakvih dodirnih tačaka sa Šukovicem niti predmetnim krivičnim djelom.

Ni tadašnji VDT Ivica Stanković nije ništa preduzeo da se ta farsa zaustavi iako je sa više adresa upozoravan da se radi o montiranom procesu koji je, kako je pukovnik Radovan Aleksić kasnije izjavio, pokrenula Vesna Jovićević po nalogu ” bliskog saradnika Mila Đukanovica”.

Uprkos brojnim javnim apelima tužioci Tomković i Jovićevićeva nisu saslušali bivseg premijera Duška Markovića na okolnosti njegovih poznatih izjava “da je poznat osnovni identitet počinioca” i da je “neko htio da ubije Šukovića da bi njemu nanio političku štetu”.

Markovićeva izjava je dosla i prije nego što je bilo ko osumnjičen za to krivično djelo i, što je najvažnije, i prije nego što je Radovana Aleksića, navodno, prijavilo lice iz Sarajeva, iako te prijave uopšte nije ni bilo, što je na kraju i utvrđeno.

Zbog svega toga se može postaviti pitanje – da li ovakvim odnosom prema ovom predmetu istražni organi i dalje, svjesno ili nesvjesno, stvaraju klimu koja može pogodovati ugrožavanju lične bezbjednosti Predraga Šukovića?

Nastavi Citanje

U Trendu