Connect with us

Geopolitika

Pilot projekat za veći i pogubniji rat

Published

on

PIŠE: Mihajlo VUJOVIĆ

Francuski predsjednik Emanuel Makron je nedavno izjavio: “Ruska pobjeda bi mogla značiti kraj evropske bezbjednosti”, pa je zbog toga pozvao Francusku da krene putem ratne ekonomije. Jer ako Putin ne bude zaustavljen u Ukrajini, sve više Evropljana postaje svjesno da će oni sami morati da se razračunavaju s njim.

Nametanje narativa da je evropska bezbjednost ugrožena ako Ukrajina ne pobijedi Rusiju je u osnovi plasiranje laži radi pripremanja sopstvenog javnog mnjenja za stvarne namjere koje će postajati sve vidljivije. U kojoj mjeri je evropska bezbjednost bila ugrožena za vrijeme postojanja Varšavskog pakta, kada su Rusi bili mnogo bliže Zapadnoj Evropi? U međuvremenu, Rusi se nisu još više približili evropskim granicama, već je Zapad duboko prodro pred stomak Rusije i zaprijetio njenim granicama.

Zašto bi evropska bezbjednost bila više ugrožena nego što je sada ako bi Ukrajina bila vojno neutralna zemlja? Zar upravo to Rusija ne zagovara? Nema bilo kakvih dokaza o agresivnim namjerama Rusije prema bilo kojoj zemlji, pogotovo prema članicama NATO-a, čiji je član 5. njegove Povelje veliki garant mira i bezbjednosti svih njegovih članica. Sve teze su na Zapadu u korijenu zamijenjene. Fenomen bezbjednosne dileme ili spiralnog modela, koji je u političkoj teoriji poznat još od Herodota i Peloponeskih ratova, već odavno u ovom sukobu pokazuje svoju pogubnu praksu. Pod izgovorom povećanja sopstvene bezbjednosti počinje dodatno naoružavanje i sklapanje novih saveza. Tu spiralu je teško prekinuti i zaustaviti, tako da je sukob između njih jednog trenutka gotovo neminovan.

Ukrajina je navodno prva linija odbrane Evrope i bolje je da se doprinese odbrani finansijski, u oružju i municiji, nego sopstvenim životima. Time se očigledno opravdavaju ogromna odvajanja od usta građana zapadne Evrope radi vođenja rata protiv Rusije. Istovremeno se Ukrajinci ohrabruju da njihove pogibije nisu samo radi odbrane sopstvene zemlje već i čitave Evrope i svih njenih vrijednosti.

Dubina

Tačno je da se u Rusiji naglašava da se vodi rat protiv Zapada, ali to nije izbor Rusije, već Zapada. Nije Rusija ispalila niti jedan metak na članice Evropske unije, niti pokazuje bilo kakvu namjeru da to uradi. Na Zapadu se tvrdi da je ukrajinska vojska svojom herojskom odbranom nanijela katastrofalne gubitke Rusiji, pa zbog toga ona nema sposobnosti da ugrozi njihovu bezbjednost. Inače, opasnost je konstantna zbog ruske, navodno, imperijalističke prirode i oživjelih imperijalnih ambicija.

Činjenica je da Rusi i kad žive i kad umiru vode računa o svojoj strategijskoj dubini. Uostalom, zar kontrolisanje bezbjednosti oba okeana, i sa svoje zapadne i sa istočne strane, nije strategijski interes SAD radi njihove strategijske dubine. A politika je ozbiljan posao u kome se štite sopstveni interesi. Treba imati u vidu da vaše interese neprijatelj ozbiljno uzima u obzir i sve radi da ih umanji. Ali suprotna strana ne smije dozvoliti da je aktivnosti neprijatelja parališu u namjeri da zaštiti svoje.

Ko je kome ovdje ušao u strategijsku dubinu i koliko? Po čijem scenariju se stvari odvijaju? Ko inicijalno povlači provokativne poteze na velikoj geopolitičkoj šahovskoj tabli?

Sve je vidljivije i očiglednije da Zapad nema odbrambene, već ofanzivne ciljeve. Po koracima koje preduzima pokazuju se namjere, vizije i planovi koji vode otvorenom ratu protiv Rusije. Politički Zapad ne kopa svoje odbrambene rovove duž svoje granice, već šalje svoje ofanzivno naoružanje preko nje. To naoružanje će u jednom trenutku dočekati zapadne vojnike, da ga prihvate i sa njim krenu na naredni zadatak. Ovaj proces se odvija po fenomenu “kuvane žabe”. Ako žabu ubacimo u lonac sa vrelom vodom, ona će odmah iskočiti iz lonca. Ali ako vodu u loncu za žabom polako zagrijavamo, žaba se navikava i ne iskače iz lonca, već se na kraju skuva. Najprije je ukrajinska nada podgrijavana sofisticiranim artiljerijskim naoružanjem, zatim sistemima protivvazdušne odbrane, potom njemačkim tenkovima “leopard” i najzad američkim lovcima F-16. Sada se podgrijava obećanjima dalekometnih raketa, uključujući i balističke. Sve pojedinačno je nesrećnim Ukrajincima lažno predstavljano da će presudno uticati na odnos snaga na bojištu. Sve je polako uvedeno u rat i ništa nije prelomilo odnos snaga u ukrajinsku korist. Zdrav razum sebi postavlja pitanje: ako su stvarno željeli da sačuvaju ukrajinski narod i državu, zašto im sve to nisu dali prije početka sukoba.

Neki vjeruju da Rusija posjeduje “nešto” bez čega Zapad ne može da preživi. Pošto im Rusija to ne da, očigledno je da je Zapad odlučio da to “nešto” otme. Zbog toga se izdaju direktive za intenziviranje proizvodnje vojnog naoružanja i prelaska na ratnu industriju. Zbog toga se izdvajanja za vojne budžete udvostručuju, a kapaciteti namjenske industrije značajno povećavaju. Zbog toga se rat u Ukrajini koristi kao eksperimentalni sukob, kao “pilot projekat” nečega što će uslijediti mnogo veći i mnogo pogibeljniji. Rat služi kako bi se, prvenstveno, što više oslabila ruska strana, ali i za to da se prikupe obavještajni podaci o sposobnosti ruskog naoružanja, obučenosti ruske vojske, o moralu i borbenoj sposobnosti uopšte radi narednih borbenih dejstava.

Gušenje Zapada

Rat u Ukrajini je potreban Zapadu da bi se pred sopstvenim javnim mnjenjem predstavilo kako je neophodno revitalizovati zapuštene odbrambene sposobnosti. Ukrajina je odjedanput proglašena kao evropski prostor za disanje. Bez nje bi se Zapad ugušio, jer bi ostao bez vazduha. Zbog toga je bilo potrebno da se organizovanom psihološko-propagandnom operacijom Zapad ujedini oko svojih osnovnih vrijednosti: demokratije, sloboda i ljudskih prava, i da zauzme poželjan gard prema autokratiji i drugom zlu koje dolazi iz Rusije. Rat je bio potreban kako bi se NATO proširio na neutralne zemlje Finsku i Švedsku i popravio svoje geopolitičke pozicije na prostoru Arktika. Pod izgovorom potkopavanja zapadnih vrijednosti iznutra Zapad je uklonio sve ruske informativne kuće koje su na bilo koji način prenosile rusku istinu. Pod izgovorom smanjenja i oslobađanja od ruske zavisnosti Zapad je raskinuo brojene ekonomske odnose sa Rusijom i zabranio joj uvoz svojih tehnologija. Rat u Ukrajini je iskorišćen da javno mnjenje Zapada ne samo sve to proguta već i da stoički podnese sopstvenu cijenu.

Običan svijet se nada da će se brzo pronaći mirno rješenje i da će sukob stati, a oni bolje obaviješteni naziru i slute da je ovo samo uvod u nešto mnogo šire i pogubnije. Vjerovatno će se nastaviti “grijanje žabe” do nivoa upotrebe taktičkog nuklearnog naoružanja. Rusija ne želi, a Zapad se neće usuditi da upotrijebi strategijsko nuklearno naoružanje. Ali je izvjesno da će taktičko nuklearno naoružanje Rusija bez oklijevanja upotrijebiti onoga momenta kada bude ugrožen njen vitalni interes.

Srpski narod je među prvima bio na udaru istih stratega i planera na putu porobljavanja slobodnih naroda. Na kraju svoje vladavine iz Slobodana Miloševića je, čini se, progovorio sam Gospod: “Postoji neko veće zlo iza Amerike sa kojim se borim, postoji nešto satansko u tom lažnom osmehu Amerikanaca. To njihovo zlo nije sa ovoga sveta. Video sam. Ovo više nije borba slobodoljubivog naroda protiv imperijalista. Ovo je borba protiv neprijatelja ljudskog roda. Drevne priče su istinite. On će zauzimati jednu po jednu naciju. Ja sam usamljen u ovoj borbi. Po prvi put se bojim za svoj narod i za sebe”.

Džordž Fridman, američki geopolitički futurolog, tvrdi da cilj rata u Ukrajini nije poraz Rusije, već sprečavanje gubitka Ukrajine. Oduvijek su se koristile obmane radi strategijskog maskiranja stvarnih namjera.

(Autor je magistar politikologije i penzionisani brigadir OS BiH i pukovnik VRS)

Geopolitika

Karlson: Orban je jedini lider koji pokušava da zaustavi uništenje Ukrajine

Published

on

Američki novinar Taker Karlson smatra da je mađarski premijer Viktor Orban jedini evropski lider koji pokušava da zaustavi potpuno uništenje Ukrajine.

„Svako ko se tome protivi podržava zlo“ – napisao je Karlson na platformi „X“.

On je podijelio Orbanovu izjavu da mir ne može da se pravi iz udobne fotelje u Briselu.

„Čak iako rotirajuće predsjedništvo EU nema mandat da pregovara u ime EU, ne možemo da sjedimo i čekamo da se rat nekim čudom završi. Služićemo kao važno sredstvo u pravljenju prvih koraka ka miru. To je ono što je naša mirovna misija“ – naveo je Orban.

Orban i njegova delegacija sastali su se juče u Moskvi sa ruskim predsjednikom Vladimirom Putinom, a Orban je tu posjetu nazvao sledećom etapom mirovne misije, čija je prva etapa bio put u Kijev 2. jula.

Šef diplomatije EU Žozep Borelj izjavio je povodom posjete Orbana Moskvi da Savjet EU nije Orbanu dao mandat da posjeti Moskvu u ime Evropske unije i da takva posjeta može da se održi samo u okviru bilateralnih odnosa Rusije i Mađarske. Mađarska je od 1. jula preuzela šestomjesečno predsjedavanje Savjetom Evropske unije.

Nastavi Citanje

Geopolitika

“NATO pravoslavlje” i Fanar

Published

on

Današnja fanariotska jerarhija je jasno poručila Megalopolisu da želi da bude papistički stožer kooperativnog „pravoslavlja”. Stoga dokument „Za život sveta” i ne predstavlja ništa drugo do zakletvu vernosti carigradske jerarhije Megalopolisu

FOTO: Media centar

PIŠE: Zoran ČVOROVIĆ (NOVI STANDARD)

Sukob u Ukrajini ima, pored ostalih, i značajnu crkvenu dimenziju. Preciznije rečeno, crkvena dimenzija ukrajinskog konflikta je primordijalna u odnosu na oružanu, jer zadire u sferu identitetske konverzije ukrajinskog stanovništva, a ona je prethodila i omogućila izbijanje oružane faze ukrajinskog konflikta. Ako oružana dimenzija ukrajinskog konflikta ima sva obeležja proksi rata, to isto se može reći i za crkvenu dimenziju ukrajinskog konflikta.

Kao što NATO pakt, kao vojska Kolektivnog zapada, vodi oružani rat protiv ruske države posredstvom vojske kijevskog režima, tako i Carigradska patrijaršija, vodi crkveni rat protiv Moskovske patrijaršije i ruskog pravoslavlja posredstvom ukrajinskih raskolnika i jeretika organizovanih u „crkvu” kijevskog režima – tzv. Pravoslavnu Crkvu Ukrajine (PCU).

Autokefalnost i „obojene revolucije”

Otvoreno uključenje Carigradske patrijaršije u proces identitetske konverzije stanovništva Ukrajine, kao pripreme za izvođenje oružane faze ukrajinskog konflikta, započinje posle uspešno izvedene „Narandžaste revolucije” iz 2004. godine. U pokušaju da obezbedi podršku Carigradske patrijaršije za staru ideju iz 1990-ih o formiranju jedinstvene pravoslavne autokefalne crkve u Ukrajini, koja bi objedinila raskolnike iz tzv. Ukrajinske Pravoslavne Crkve Kijevskog patrijarhata (UPC KP) na čelu sa Filaretom Denisenkom i sektaše iz tzv. Ukrajinske Autokefalne Pravoslavne Crkve (UAPC), na čelu sa Makarijem Maletičem (nisu raskolnici, jer nisu u svojim redovima imali kanonski hirotonisanog episkopa i samim tim nisu imali apostolsko prejemstvo, novi prozapadni predsednik Ukrajine koga je izbacila „Narandžasta revolucija”, Viktor Juščenko, sastao se u junu 2007. godine sa patrijarhom Vartolomejom.

U julu sledeće godine došlo je i do susreta mitropolita galskog Carigradske patrijaršije Emanuila sa raskolničkim patrijarhom Filaretom Denisenkom. Pred proslavu jubileja 1020 godina od krštenja Kijevske Rusije (Rusi) u julu 2008. godine, ukrajinski mediji su pisali o mogućem susretu carigradskog patrijarha Vartolomeja, ruskog patrijarha Alekseja II i raskolnika Filareta Denisenka. Tada je u javnost procurela informacija da će ukrajinski raskolnici tražiti da ujedinjena pravoslavna crkva u Ukrajini pređe pod jurisdikciju Carigrada, te da, shodno tome, bude poništena gramata carigradskog patrijarha Dionisija IV iz 1686. godine, kojom je Carigradska patrijaršija priznala prelazak Kijevske mitropolije pod jurisdikciju Moskovske patrijaršije.

Do takvog susreta i realizacije autokefalističkih ambicija tada nije došlo, ali je postalo očigledno da je Kolektivni zapad prešao na radikalnu fazu ubrzane identitetske konverzije stanovništva Ukrajine, u kojoj je počeo da primenjuje instrument „obojenih revolucija”, ali i da se koristi uslugama Carigradske patrijaršije. Ništa od toga nije bilo vidljivo u prvoj fazi identitetske konverzije u „Nezaležnoj”, kada su autokefalistički zahtevi iz UPC KP i UAPC uživali isključivo podršku domaćih političkih struktura na čelu sa predsednikom Ukrajine Leonidom Kučmom, inače nekadašnjim glavnim ideologom Centralnog komiteta Komunističke partije Ukrajine.

Početak radikalizacije procesa identitetske konverzije, a u okviru nje i internacionalizacije ukrajinskog crkvenog pitanja, poklapa se hronološki sa početkom procesa resuverenizacije Rusije, jer je do prvih zvaničnih susreta Juščenka i Vartolomeja, te carigradskog mitropolita Emanuila i raskolnika Denisenka, došlo nakon čuvenog Putinovog minhenskog govora u februaru 2007. godine i neposrdno pred rusku vojnu intervenciju u Abhaziji i Južnoj Osetiji početkom avgusta 2008. godine.

Nova faza u realizaciji autokefalističkih težnji u Ukrajini započinje, svakako ne slučajno, nakon druge, krvave „obojene revolucije” – kijevskog Majdana iz 2014. godine, dok je Carigradska patrijaršija u ovoj fazi aktivno uključena neposredno pred Kritski sabor. Naime, 6. juna 2016. godine, uoči početka rada saborskog okupljanja jednog broja pravoslavnih pomesnih autokefalnih Crkava na Kritu, Vrhovna rada Ukrajine donela je odluku o zvaničnom obraćanju carigradskom patrijarhu radi dobijanja autokefalnosti. U tom obraćanju Vrhovna rada je molila carigradskog patrijarha:

Da proglasi nevažećim akt Carigradske patrijaršije od 1686. godine o predaji Kijevske mitropolije u jurisdikciju Ruske crkve, jer je navodno donet suprotno svetim kanonima Crkve;

Da uzme učešće u prevladavanju posledica crkvenog raskola u Ukrajini, tako što će se sa njegovim blagoslovom i pod njegovim pokroviteljstvom sazvati sveukrajinski sabor crkvenog ujedinjenja;

Da izda tomos o autokefalnosti tzv. Pravoslavnoj Crkvi Ukrajine.

U julu iste 2016. godine carigradski arhiepiskop Jov (Geča) izjavio je, nakon susreta sa predsednikom Ukrajine Petro Porošenkom, da je Sinod Carigradske patrijaršije odlučio da uzme u razmatranje molbu Vrhovne rade i da je u tom cilju formirao posebnu stručnu komisiju. Isti episkop je u avgustu 2016. godine izjavio da Carigradska patrijaršija smatra teritoriju Ukrajine svojom kanonskom teritorijom.

Državni projekat

U daljem radu na sticanju autokefalnosti glavnu ulogu u komunikaciji sa patrijarhom Vartolomejem preuzeo je predsednik Porošenko (OVDE, OVDE). Svoj stav o crkvenom pitanju Porošenko je izrazio rečima, da je pitanje autokefalnosti crkve u Ukrajini „pitanje nacionalne bezbednosti i naše odbrane u hibridnom ratu, jer Kremlj gleda na Rusku pravoslavnu crkvu kao na jedan od ključnih instrumenata uticaja u Ukrajini”.

U pokšaju da obezbedi što širu podršku za realizaciju autokefalističkih planova, Porošenko je organizovao susret sa predstavnicima UPC KA, UAPC i UPC MP. Međutim, željena podrška autokefalističko-ujediniteljskim planovima od strane episkopata UPC Moskovske patrijaršije je izostala. I pored otvorenog državnog terora, samo dvojica episkopa UPC MP odlučila su da podrže autokefalistički projekat u režiji kijevskog režima, a u izvođenju Carigradske patrijaršije.

Vrhunac politizacije ukrajinskog crkvenog pitanja bila je predaja carigradskom patrijarhu Vartolomeju formalne incijative za dodeljivanje tomosa o autokefalnosti u vidu tri podneska – molbe predsednika Ukrajine, Vrhovne rade i „arhijereja” iz UPC KA i UAPC, te dvojice episkopa UPC Moskovske patrijaršije, koje je 20. aprila 2018. godine Carigradskoj patrijaršiji uručio Rostislav Pavlenko, zamenik šefa administracije predsednika Porošenka. Posebnu ulogu u poslu dodeljivanja autokefalnosti ujedinjenoj tzv. PCU Porošenko je dodelio Mustafi Džemilevu, izbeglom antiruskom vođi krimskih Tatara, koji je dobio zadatak da posredstvom predsednika Turske, Erdogana, lobira za ideju autokefalnosti kod patrijarha Vartolomeja.

Već 7. septembra 2018. godina Carigradska patrijaršija nekanoski upada na ukrajinsku teritoriju pod jurisdikcijom Moskovske patrijaršije, tako što imenuje dvojicu egzarha za Ukrajinu, koji su imali zadatak da pripreme teren za dodeljivanje tomosa o autokefalnosti, a pre svega da oko projekta autokefalne tzv. UPC okupe brojne sukobljene ukrajinske raskolničke grupacije. Pritom je patrijarh Vartolomej za svoje egzarhe u Ukrajini imenovao dvojicu arhijereja Carigradske patrijaršije, Danila i Ilariona, koji su rođeni u Zapadnoj Ukrajini, a do tada su služili među ukrajinskom dijasporom u Kanadi i SAD, velikim delom sastavljenoj od potomaka pripadnika kolaboracionističke Ukrajinske nacionalne armije formirane na osnovi 14 divizije SS Galičina.

Početkom oktobra 2018. godine Sinod Carigradske patrijaršije potvrdio je svojom odlukom da je inicirao postupak dodeljivanja autokefalnosti tzv. UPC. Sinod je tada, protivno kanonskom propisu o tridesetogodišnjoj zastarelosti, zvanično opozvao akt Carigradske patrijaršije iz 1686. godine o predaji Kijevske mitropolije u jurisdikciju Moskovske patrijaršije. Sinod Carigradske patrijaršije je istovremeno odlučio da uzme u razmatranje žalbe Filareta Denisenka i Makarija Maletiča i njihovih sledbenika, kako bi na osnovu tobožnje apelacione sudske nadležnosti carigradskog patrijarha nad kliricima svih autokefalnih crkava, ukinuo presude Moskovske patrijaršije o raščinjenju i anatemisanju pojedinih rasklonika.

Nakon takvih nekanonskih odluka Sinoda Carigradske patrijaršije, Moskovska patrijaršija je 15. oktobra 2018. donela odluku o prekidu liturgijskog opštenja sa Carigradskom patrijaršijom. Od tog trenutka, zahvaljujući nekanonskom neopapističkom delovanju Carigradske patrijaršije, vaseljensko Pravoslavlje je zadesio najveći raskol nakon 1054. godine, koji se u sledećim godinama samo dodatno produbljivao.

Potvrda da su posao oko dodeljivanja autokefalnosti ukrajinskim raskolnicima, objedinjenim oko tzv. PCU, predvodili vođi kijevskog režima, pre svih Porošenko, i carigradskih patrijarh Vartolomej, stigla je 3. novembra 2018. godine, kada su na Fanaru Vartolomej i Porošenko potpisali sporazum o saradnji Ukrajine i Carigradske patrijaršije.

Način na koji je 15. decembra 2018. godine u kijevskoj Svetoj Sofiji bio organizovan rad tzv. ujediniteljskog sabora tzv. PCU (ujednjinje UPC KP i UAPC uz dva prethodno isključena episkopa UPC MP), na kome je za prvojerarh ove nekanonske kvazicrkvene strukture izabran Epifanije Dumenko, još jednom je jasno pokazao da je dodela autokefalnosti ukrajinskim raskolnicima pre svega bio jedan politički, antiidentitetski motivisan čin, čiji su glavni kreatori sedeli na Fanaru i u kijevskom predsedničkom ofisu, a da su glavni pokrovitelji tog čina bili u Vašingtonu.

Naime, službeni jezik „ujediniteljskog” sabora ukrajinskih „pravoslavaca” bio je engleski, u radu sabora su učestvovala i četiri arhijereja Carigradske patrijaršije, a saborom „ujedinjenja” presedavao je lično Petro Porošenko. Njega je arhiepiskop UPC KP, Epifanije Zorja, uporedio, ni manje ni više, nego sa carem Konstantinom Velikim. Ustav tzv. PCU, koji je usvojen na saboru „ujedinjenja” bio je delo Carigradske patrijaršije.

Porošenko je važnost dobijanja autokefalnosti okupljenima ispred crkve Sv. Sofije objasnio rečima, da je ona „deo naše državne proevropske i proukrajinske strategije, koju mi dosledno sprovodimo u život skoro pet godina unazad”. Porošenko je suštinu autokefalnosti objasnio na sledeći način: „Šta to znači za crkvu? To je crkva bez Putina! Šta to znači za crkvu? To je crkva bez Kirila! Šta to znači za crkvu? To je crkva bez molitvi za rusku vlast i rusku vojsku! Zato što ruska vlast i ruska vojska ubijaju Ukrajince! Ali to je crkva sa Bogom! To je crkva sa Ukrajinom!”

Uloga SAD

Konačna milost Caigradske patrijaršije u vidu nekanonskog tomosa tzv. PCU stigla je uoči pravoslavnog Božića 2019. godine, ali je tzv. PCU dobila od Fanara manju samostalnost nego što je uživa autonomna UPC u okviru Moskovske patrijaršije. Carigradski patrijarh, koji je u svojim neopapističkim ambicijama u suštini protivnik predanjske ustanove atokefalije, zadržao je u odnosu na tzv. PCU status „glave” ove crkve.

Pred Sinodom Carigradske patrijaršije odgovoran je svaki član Sinoda PCU. Uz to mitropolit tzv. PCU dužan je da traži razjašnjenje od carigradskog patrijarha za svako sporno opštecrkveno, dogmatsko ili kanonsko pitanje. Carigradska patrijaršija zadržava svoje egzarhe na teritoriji Ukrajine, kao i manastire u neposrednoj vlasti carigradskog patrijarha (stavropigije), s pravom osnivanja novih takvih manastira. Tzv. PCU nema pravo da vrši službu u dijaspori, već se ukrajinska dijaspora predaju u isključivu jurisdikciju Fanara. I najzad, tzv. PCU ne može sama da vari sv. miro, već ga dobija od Carigradske patrijaršije.

Tako je Carigradska patrijaršija za političke potrebe Kolektivnog zapada u njegovom ratu protiv Rusije i „ruskog sveta”, stvorila na teritoriji pod kontrolom marionetskog kijevskog režima sebi potčinjenu kvazicrkvenu strukturu u liku tzv. PCU.

Da su SAD vukle glavne konce dok je Carigradska patrijaršija realizovala projekat formiranja tzv. PCU, priznao je u razgovoru sa poznatim ruskim komičarima Vovanom i Leksusom američki senator, Trampov specijalni predstavnik za međunarodna pitanja slobode veroispovesti i „tvrdi“ rimokatolik Sem Braunbek. Braunbek je tom prilikom priznao da je ponosan na svoje čedo tzv. PCU, te da je učinio nešto što je trebalo uraditi još pre 500 godina, a što je „važno za nacionalnu svest Ukrajinaca”. Pritom je američki senator priznao da je svestan da je njegov rad na formiranju tzv. PCU, koji je izazvao ogroman raskol u ukrajinskom društvu, „bio jedan od razloga zbog kojeg je Putin započeo rat” .

Pored Braunbeka važnu ulogu u formiranju antiruske nekanoske tzv. PCU imao je još jedan blizak Trampov saradnik, državni sekretar za spoljne poslove i nekadašnji direktor CIA Majk Pompeo. Svakao nije bez značaja i činjenica da je redovni pratilac Pompea u poseti crkvenim centrima bila njegova uticajna supruga Suzan, inače pravoslavna Grkinja (OVDE, OVDE, OVDE). Pored republikanskog kanzaškog dvojca Braunbek-Pompeo, u formiranje tzv. PCU bio je uključen i američki ambasador u Atini Džefri Pajet. Ovaj je, inače, poznat po izjavi kojom je podržao papističke pretenzije patrijarha Vartolomeja, da „vlada SAD odlučno podržava vaseljenskog patrijarha, duhovnog lidera pravoslavnih hrišćana celog sveta”.

I dok je tehnički deo posla na formiranju autokefalne kvazicrkvene organizacije ukrajinskih raskolnika Carigradska patrijaršija obavila u saradnji sa Trampovom administracijom, u ideološkom pogledu patrijarhu Vartolomeju i vodećim jerarsima Carigradske patrijaršije od republikanaca neuporedivo su bliže američke demokrate i okruženje Džozefa Bajdena.

To je naročito jasno došlo do izražaja tokom američkih predsedničkih izbora 2020. godine, kada je arhiepiskop Elpidofor (Lambriniadis), poglavar Grčke arhiepiskopije Carigradske patrijaršije u SAD, uzeo učešće u predizbornoj konvenciji Demokratske stranke (OVDE). Isti carigradski jerarh je učestvovao 2020. godine i u maršu „Crni životi su bitni” (Black Lives Matter), čime je jasno pokazao svoje antitrampovsko i antikonzervativno opredeljenje (OVDE). Inače je arhiepiskop Elpidofor (Lambriniadis) poznat kao tvorac neopapističke teorije o carigradskom patrijarhu kao „prvom bez jednakih”, ali i kao prvi pravoslavni episkop koji je 2022. godine krstio u Atini dvoje dece jednog homoseksualnog para, koja su rođena od surogat majki. Bliskost vrha Carigradske patrijaršije prema američkim demokratama videla se i u toploj čestici koju je Vartolomej uputio Bajdenu nakon njegove pobede na izborima.

O ideološkoj bliskosti Carigradske patrijaršije levo-liberalnim stavovima američkih demokrata čini se da ipak najjasnije svedoči tekst socijalne doktrine „Za život sveta: Ka socijalnom etosu Pravoslavne Crkve”, koju je Sinod Carigradske patrijaršije odobrio u januaru 2020. godine, da bi tekst ovog dokumenta potom bio objavljen na sajtu Grčke pravoslavne arhiepiskopije Carigradske patrijaršije u SAD.

Nova socijalna doktrina

Dokument Za život sveta pokazuje da u okolnostima međupravoslavnog ratnog konflikta u Ukrajini, te nepostojanja liturgijskog jedinstva među pomesnim pravoslavnim crkvama, Moskovska i Carigradska patrijaršija sve više postaju nosioci dva različita tipa pravoslavlja, pri čemu ove razlike daleko nadilaze etničke granice starog istorijskog suparništava dva crkvena centra jelinskog i slovenskog pravoslavlja.

U svom rivalstvu sa Moskovskom patrijaršijom, Carigradska patrijaršija ne samo da je papistički pretumačila čitav niz kanona Pravoslavne Crkve (npr. 9. i 17. pravilo Četvrtog vaseljenskog sabora), a Vartolomej postao prvi carigradski patrijarh koji je, rečju čuvenog kanoničara Vladislava Cipina, prvi stvorio eklisiološku doktrinu (npr. „Pravoslavlje ne može postojati bez Vaseljenske Patrijaršije” ili „za Pravoslavlje je Vaseljenska Patrijaršija kvasac kojim se ukiseli celo testo crkve i istorije”) za opravdanje starih jeretičkih istočnopapističkih pretenzija, nego je donošenjem dokumenta Za život sveta odstupila po čitavom nizu pozicija od predanjskog stava Pravoslavne crkve prema pojedinim problemima društvenog života.

Rad na izradi socijalne doktrine Carigradske patrijaršije pokrenut je neposredno nakon završenog Kritskog sabora, a uoči nekanonskog upada Fanara na ukrajinsku teritoriju pod jurisdikcijom Moskovske patrijaršije. U odluci o formiranju posebne dvanaestočlane bogoslovske komisije za pisanje socijalne doktrine patrijarh Vartolomej njene je članove obavezao, da se prlikom „pripreme zvaničnog dokumenta o socijalnoj doktrini Pravoslavne crkve” posebno pridržavaju „dokumenata i odluka Svetog i Velikog sabora koji je održan na Kritu u junu 2016. godine”.

Iz rečenog se jasno vidi namera Carigradske patrijaršije da, s jedne strane, naknadno učini obaveznim odluke propalog Kritskog sabora, a da, s druge strane, navdenu socijalnu doktrinu tretira kao dokument cele Vaseljenske pravoslavne crkve. Istovremeno se iz čitavog niza teza ovog dokumenta vidi da je on donet kao antipod čuvenim „Osnovima socijalne koncepcije” Ruske Pravoslavne Crkve iz 2000. godine.

O vrednosnom stavu pisaca carigradske socijalne doktrine prema tekstu socijalne doktrine RPC, te o njihovom pogledu na odnos Crkve prema svetu, najasnije svedoče sledeće reči predsednika komisije koja je sastavila dokument Za život sveta, arhiđakona Džona Hrisavgisa: „U celini to je dokument („Osnovi socijalne koncepcije” – RPC; prim. aut.) koji je kritički nastrojen prema svetu, razmatra ga kao pretnju kojoj bi trebalo uputiti izazov i pobediti ga. Takva odbrambena pozicija može preživeti i čak se uspešno razviti u uslovima konfesionalne izolacije, ali u kontekstu koji je više ekumenistički on nije tako plodotvoran“.

Za dokument koji pledira da bude novi socijalni manifest cele Pravoslavne crkve, a koji je nastao u jeku sukoba Carigradske sa Moskovskom patrijaršijom (od Kritskog sabora do ukrajinskog konflikta), svakako nije bez značaja činjenica da je predsednik komisije koja je izradila dokument Za sreću sveta, pomenuti Hrisavgis, poznat po stavu da je ideja „ruskog sveta” jeres, a da bi ruskog patrijarha Kirila trebalo optužiti kao „političkog siledžiju i ratnog zločinca”. Hrisavgis, čije stavove afirmativno prenose srpski teolozi-evolucionisti okupljeni oko portala teologija.net, zapravo je bio samo vesnik rezolucije Parlamentarne skupštine Saveta Evrope od 17. aprila ove godine, kojom je patrijarh Kiril osuđen za podstrekavanje na činjenje ratnih zločina i genocida.

Takođe, nije bez značaja ni činjenica da u komisiji koja je radila na izradi socijalne doktrine Carigradske patrijaršije nije bilo ni jednog episkopa, ali da su se u njoj našle dve žene teolozi, Keri Frederik Frost iz Ukrajinske pravoslavne bogoslovije pri Carigradskoj patrijaršiji u SAD i profesor Luteranskog teološkog fakulteta iz Čikaga ukrajinskog porekla Gejl Vološčak. Takođe, dvojica članova komisije, Džordž Demakopulos i Aristotel Papanikolau, profesori su najstarijeg jezuitskog univerziteta u SAD, Univerziteta Fordam u Njujorku.

Da socijalna doktrina Carigradske patrijaršije nije nikakav originalni dokument, već jedna verzija levoliberalne globalističke agende, lako se može zaključiti uvidom u ona njena poglavlja koja se tiču migranata, odnosa prema državi, političkom sistemu, naciji, ideologiji, pravima čoveka, seksualnosti, braku i porodici i nauci.

Po uzoru na encikliku pape Franciska Fratelli tutti, pisci socijalne doktrine Carigradske patrijaršije strasno osuđuju svaku nejednakost u društvu (gl. 39), posebno se zalažući za „međunarodni slobodan protok radne snage” (gl. 36). U dokumentu Carigradske patrijaršije osuđujući se sve zaštitne i restriktivne mere koje pojedine nacionalne države primenjuju protiv nelegalnih migranata, a osuđuju se i oni „ideolozi” koji se bore za „odbranu hrišćanske Evrope” od afro-azijskih migranata (gl. 67). Istovremeno se ističe da „savremena nacionalna država nije sveta institucija”, te da „granice (država, prim. aut.) nisu ništa drugo do slučajnosti istorije i zakonskih konvencija”.

U fanariotskom dokumentu Za život sveta daje se isključiva prednost demokratiji kao političkom režimu, pa se stoga pravoslavni hrišćani, koji imaju „redak blagoslov” da žive u zemljama sa demokratskim režimima, pozivaju da „u takvim zemljama ne bi trebalo te vrednosti da uzimaju zdravo za gotovo, već ih treba aktivno podržavati i raditi na očuvanju i proširenju demokratskih institucija i običaja u pravnim, kulturnim i ekonomskim okvirima svojih dotičnih društava” (gl. 10).

Pravoslavni hrišćani se pozivaju da sa „zadovoljstvom usvoje jezik ljudskih prava”, a uz to se dodaje, da „Pravoslavna crkva, dakle, daje svoj glas pozivu na zaštitu i unapređenje ljudskih prava svuda i na priznavanje tih prava kao osnovnih i neotuđivih za svaki pojedinačan ljudski život” (gl. 61). Nakon glorifikacije zapadne liberalne demokratije, osuđuje se – u duhu levoliberalnog trenda – odbacivanja imperijalne prošlosti, idealizacija odnosa države i crkve u Vizantijskom carstvu. Istovremeno se „promisliteljskim” i „blagodatnim” nazivaju savremeni sekularni državni poretci (gl. 10, 13).

Uz davanje prednosti zapadnim liberalnim demokratskim poretcima, socijalna doktrina Carigradske patrijaršije opravdava akte građanske neposlušnosti pravoslavnih hrišćana. To čini u okviru jedne potpuno bezobalne formulacije, a u duhu tzv. majdanskog bogoslovlja, odnosno „političke teologije” koja religiozno opravdava učešće u „obojenim revolucijama”, a koja je, kako primećuje profesor MGU Lomonosov Aleksandar Ščipkov, naročito razrađena na Fordam Univerzitetu (OVDE). Tako se u poglavlju devet doktrine „Za život sveta” navodi, da učešće pravoslavnog hrišćanina u političkom životu „ponekad može podrazumevati učešće ne savršenom poslušnošću, već većom građanskom neposlušnošću, čak i pobunom. Za hrišćane je na prvom mestu jedino vernost Carstvu Nebeskom, a sve ostale vernosti su tek privremene, prolazne, delimične i slučajne”.

U odnosu na ovako široko definisanu građansku neposlušnost u dokumentu Carigradske patrijaršije, koja uglavnom opominje na zapadno protestantsko, ali i jezuitsko prirodnopravno učenje o pravu na otpor tiranskoj vlasti, u „Osnovama socijalne koncepcije” Ruske crkve iznosi se predanjsko pravoslavno shvatanje da obaveza lojalnosti crkve, a to znači klirika i mirjana, prema državi prestaje onog trenutka kada državna vlast prisiljava hrišćane da se odreknu Hrista i crkve, ili kada ih prisiljava na vršenje greha”. Dok Ruska crkva insistira u takvim slučajevima na mirnom karakteru građanske neposlušnosti, dokument Carigradske patrijaršije ostavlja mogućnost za tumačenje da je dozvoljeno i oružano revolucionarno suprotstavljanje državnim vlastima.

Prokazani patriotizam

Pozivajući se na odluke sabora grčkih crkava iz 1872. godine, koji je osudio etnofiletizam u slovenskim crkvama, autori socijalne doktrine „Za život sveta” (gl. 11) osuđuju svaki oblik „hrišćanskog nacionalizma”. Pozdravlja se „međusobno mešanje svih kultura”. O patriotizmu se iznosi krajnje rezervisan stav, da „patriotizam može biti benigno i zdravo osećanje sve dok se pogrešno ne smatra samom vrlinom ili moralnim dobrom čak i kada je neka država postala duboko nepravedna ili destruktivna” .

Ovakav stav Carigradske patrijaršije je duboko suprotan predanjskom pravoslavnom poimanju patriotizma, koje je formulisano u „Osnovama socijalne koncepcije” Ruske crkve, gde se posebno ističe važnost zemaljske otadžbine, a hrišćanski patriotizam se tumači u kontekstu zapovesti o ljubavi prema bližnjim .

Odnos prema braku i seksualnosti u socijalnoj doktrini „Za život sveta” krajnje je ambivalentan. Dok se, s jedne strane, govori o postojanju dva pola – muškog i ženskog, s druge strane se Carigradska patrijaršija zalaže za „osnovno pravo svakog čoveka – koje nijedna državna ili civilna vlast ne može pretpostaviti da će prekršiti – da ostane slobodan od progona ili pravnih nepogodnosti zbog svoje seksualne orijentacije”.

Osim toga, dodaje se kako su „svi hrišćani pozvani da uvek tragaju za Božjom ikonom i podobijem jedni u drugima i da se odupiru svim oblicima diskriminacije prema svojim bližnjima, bez obzira na seksualnu orijentaciju” (gl. 19). Bez ikakvog vrednosnog suda u jednom crkvenom dokumentu se kao prosta činjenica navodi, da „veliki broj političkih i društvenih rasprava u savremenom svetu bave se različitim zahtevima i potrebama heteroseksualnih, homoseksualnih, biseksualnih i drugih seksualnih ‘identiteta’” (OVDE). Teško se oteti utisku da takve formulacije imaju isključivo svrhu Overtonovog prozora.

Istovremeno, Carigradska patrijaršija odbacuje viševekovni asketski odnos Pravoslavne crkve prema ustanovi braka i seksualnosti, koji je izgrađen u monaškoj sredini (gl. 18-20). Umesto toga u duhu „teologije seksualnosti” ističe se, da „crkva i zajednica vernih moraju ponuditi mladim odraslim ljudima viziju seksualnog odnosa kao životodavnog i preobražavajućeg: intimno sjedinjenje tela, uma i duha, osvećeno svetom tajnom braka”.

Autori socijalne doktrine podržavaju ne samo bračni i monaški život, već nasuprot viševokovnom etosu crkve i samački, koji se kao pošast širi u, Vladušićevom rečju, Megalopolisu. Osim toga, Carigradska patrijaršija se u dokumentu Za život sveta zalaže za uvođenje drugog braka sveštenika, kao i za fleksibilniji odnos prema braku sa nepravoslavnim kao bračnoj smetnji.

Odnos prema porodici u socijalnoj doktrini Carigradske patrijaršije, prema rečima Aleksandra Ščipkov, karakteriše naročito isticanje negativnih strana porodičnog života: „Prevashodno jer je to mesto tako velike odgovornosti, emocionalne posvećenosti i intimnih odnosa, porodica je takođe mesto gde se mogu dogoditi najraznovrsnije vrste mentalnog, fizičkog, seksualnog i emocionalnog zlostavljanja. Pravoslavna crkva prihvata da je ključna moralna odgovornost odraslih u disfunkcionalnoj porodici zaštita najugroženijih članova porodice i priznaje da u mnogim slučajevima samo prekid braka može da obezbedi fizičku sigurnost i duhovno zdravlje svih koji su uključeni” (gl. 22). Na mnogo mesta u socijalnoj doktrini Carigradske patrijaršije se govori o „nasilju u porodici” i istovremeno opravdava mešanje države u porodične odnose radi zaštite od nasilja ugroženog člana porodice. Istovremeno, crkva se proglašava odgovornom za vakcinaciju dece (gl. 16, 44, 45).

U socijalnoj doktrini Carigradske patrijaršije pravoslavni hrišćani se pozivaju da sa radošću prihvate naučna dostignuća svih naučnih disciplina, te da odbace „religiozni fundamentalizam” – koji se, između ostalog, sastoji u odbacivanju evolucionizma u biologiji – kao i rezultata istraživanja genetike, paleontologije i ekologije (gl. 71). S tim u vezi, i pojava teologa-evolucionista u srpskoj crkvi svakako je u vezi sa ovom proklamacijom Carigradske patrijaršije, jer je poznata bliskost pojedinih srpskih teologa i vladika iz ovog kruga sa Carigradskom patrijaršijom.

U dokumentu Za život sveta Carigradska patrijaršija je svoje socijalno učenje izgradila nasuprot jevanđeljskoj prirodi i naznačenju crkve Hristove: da crkva postoji u svetu, ali da nije od ovog sveta, te da je kao takva prizvana da preobrazi svet (Jn. 17, 11-16). Rečju Sv. Justina Ćelijskog: „I sav Bogočovekov podvig spasenja sveta i ima za cilj: spasti ovaj svet od zla, i tako ga vratiti Bogu koji ga je i stvorio. Sa tim ciljem, i radi ostvarenja tog cilja, Bogočovek je i osnovao crkvu u ovom svetu: da postojeći u ovom svetu, spasava svet od zla koje je u njemu. Iako po svemu pripada onom svetu, Crkva živi u ovom svetu, da bi ga spasavala od zla. Takvo je naznačenje i svih Hristovih sledbenika: oni žive u ovome svetu, iako nisu od ovoga sveta, da bi ga svetim evanđelskim silama spasavali od zla”.

Carigradska patrijaršija se, nasuprot tome, svojom socijalnom doktrinom prilagodila svetu „koji u zlu leži”, uzimajući kao svoja njegova merila i planove. Time je današnja fanariotska jerarhija jasno poručila Megalopolisu da želi da bude papistički stožer kooperativnog „pravoslavlja” koje je od ovog sveta. Stoga dokument Za život sveta i ne predstavlja ništa drugo do zakletvu vernosti carigradske jerarhije Megalopolisu. A Hristos nas opominje da se ne može služiti Bogu i mamonu (Mt. 6, 24).

Zoran Čvorović je profesor Pravnog fakulteta u Kragujevcu. 

Izvor: Novi Standard

Nastavi Citanje

Geopolitika

Kruk: Počela je pobuna Evropljana protiv Brisela!

Published

on

Na izborima za Evropski parlament većina ključnih vladajućih stranaka establišenta je do nogu potučena, poput stranke francuskog predsednika Emanuela Makrona, ili partije nemačkog kancelara Olafa Šolca, koja je pala na 13 odsto podrške, piše bivši britanski obaveštajac i diplomata Alister Kruk za sajt „El majadin“.

Mnogo se pisalo o tome kako se evropski parlamentarni centar „održao“. Ali, sada je Evropski parlament ponovo postao mesto na kome se vode žestoke političke borbe.

Međutim, ovo su bili samo izbori za Evropski parlament, koji nije zakonodavno telo u EU. Nacionalni izbori odlučuju o sudbini kontinenta. Ipak, izbori za Evopski parlament su sami po sebi znak za uzbunu.

Nacionalni izbori će uskoro biti održani u Francuskoj i u Britaniji. Evropski birači su se pobunili protiv nadnacionalnog centra u Briselu, a to je uznemirilo i zaprepastilo evropske elite. Vladajuća stranka u Britaniji, Konzervativna stranka, možda neće opstati kao značajan politički entitet nakon 4. jula, dodaje bivši obaveštajac.

Niz evropskih izbornih katastrofa za briselske elite

U Nemačkoj, Šolcova „semafor koalicija“ možda neće preživeti katastrofu na izborima. Šolcova vlada već ima budžetski deficit od 40 milijardi evra.

U Nemačkoj postoji konsenzus vladajućih partija oko toga da ozbiljno oslabljena koalicija neće preživeti još jedan spor oko budžeta. Prošle godine presuda najvišeg nemačkog suda je napravila budžetsku rupu od 60 milijardi evra.

U septembru slede ključni izbori u Brandenburgu, Tiringiji i Saksoniji. Prema anketama, očekuje se da će Alternativa za Nemačku (AfD) pobediti u svim regionima. U bivšoj Istočnoj Nemačkoj, 40 odsto glasova na izborima otišlo je ili za AfD, ili za novoosnovanu stranku Sare Vagenkeht.

I u Francuskoj situacija za elitu izgleda podjednako zastrašujuće. Niz istraživanja javnog mnjenja pokazuje sve mračnije izglede za Makronovu centrističku alijansu, dok se Nacionalno okupljanje približava većini u Narodnoj skupštini.

Ako Nacionalno okupljanje dobije većinu, previđa britanski diplomata, što je gotovo izvesno, potezi novog premijera Žordana Bardele mogli bi izazvati posledice koje će se osetati daleko izvan Francuske, pa čak i EU.

Nema nikakvih garancija da će Bardela slediti primer italijanske premijerke Đorđe Meloni, koja je pokušala da se prilagodi Briselu oko ključnih političkih stavova. Štaviše, ima znakova da se sprema potpuno suprotno od toga, predviđa Kruk.

Centralno pitanje za EU je pitanje Ukrajine

Ova pobuna u Evropi se dugo pripremala, zbog odnosa Brisela prema ključnim političkim temama, kao su imigracija, zelena agenda ili rastuća birokratizacija EU.

Međutim, postoji goruće pitanje o kome se ili ćuti ili se o njemu govori sasvim tiho, a to je Ukrajina.

Bajdenova frakcija u Briselu je u potpunosti angažovana na eskalaciji rata u Ukrajini. Posle američkih izbora u novembru, Evropa bi trebalo da se pripremi za konfrontaciju punog obima sa Rusijom, dok bi SAD pokrenule vojnu akciju protiv Kine, za koju se Pentagon užurbano sprema. Naravno, sada sve zavisi od ishoda izbora u SAD.

Evropljani očigledno ne žele rat sa Rusijom, koji uopšte nije u evropskom interesu. Nacionalni okupljanje se snažno protivi podršci Ukrajini.

Čak je i nemački kancelar Olaf Šolc u nedavnom intervjuu priznao da su užasavajući rejtinzi njegove stranke posledica činjenice da se birači ne slažu sa politikom prema Ukrajini i sankcijama protiv Rusije.

Čak je i Britaniji, koja nastoji da drži korak sa SAD, Najdžel Faraž u ime Reformske stranke priznao da je politika proširenja NATO-a izazvala rat u Ukrajini.

A Faraž je, sviđalo se to nekom ili ne, političar koji je u stanju da oseti odakle vetar duva.
Brisel može da kaže da se „centar držao“ i da će nastaviti sa dosadašnjom politikom. Ali, zaključuje Kruk, tek smo na početku prave evropske pobune.

(RT)

Nastavi Citanje

U Trendu