Connect with us

Glas naroda

Lalić: Zvicer ubistva Belivuku i Miljkoviću plaćao kokainom!

Published

on

Srđan Lalić, koji u postupku pred organima Srbije protiv Veljka Belivuka i Marka Miljkovića ima status svjedoka-okrivljenog i na osnovu sporazuma koji je sklopio s tužilaštvom. detaljno je svjedočio o zločinima klana, piše Kurir.rs.

On je tokom svjedočenja, u postupku koji se protiv njih i njihovih supruga vodi zbog sumnje da su prljav novac ubacivali u legalne tokove, kazao da oni “legalne prihode nemaju”.

– Jedini novac koji ste vi imali i mogli da imate je iz kriminalnih aktivnosti, od droge, ubistava i iznuda. Belivuk je fiktivno bio prijavljen u nekoj firmi u Loznici, ali nikada nije otišao na to radno mjesto, niti je mogao da ide sa obezbjeđenjem i blindiranim autom. Da bi ta “blinda” otišla do Loznice, potrošila bi pola njegove plate – rekao je tokom svjedočenja u Javnom tužilaštvu za organizovani kriminal u postupku za pranje novca Srđan Lalić, aludirajući na to da je Belivuk izjavio da je bio zaposlen u podrumu pića i da je mjesečno zarađivao 60.000 dinara, piše Kurir.

Belivuk: Koliko smo Miljković i ja zaradili od ubistava?

Srđan Lalić je na saslušanju u tužilaštvu, na pitanje Belivuka “koliko su novca Miljković i on zaradili od ubistava”, odgovorio:

“Konkretno kod Zdravka Radojevića su uzeta vozila i jedan stan na lijevoj obali Krnjače ili Koteža od 40.000 eura, ugrubo oko 200.000 oni i Hrvatin i Tešić. Znam i da je poslat kokain za ubistvo Milana Ljepoje, a i Zvicer mi je rekao da je poslat kilogram za mene za to ubistvo. Zna da su kešom isplaćeni Brašnjević i Lainović jer im je nosio oko 10.000 eura za neki transport novca. U jednoj situaciju smo uzeli 700.000 eura od škaljarskog klana. Nisam siguran koliko su isplaćeni za Lazara Vukićevića niti za Gorana Veličkovića, ali znam da su isplatili ljude za to ubistvo, znam da su isplaćeni i za pripremu Ljepojinog kuma Mladena. Kokain kojim su isplaćivali druge nije bio njihov nego Zvicerov, tako da su isplaćeni i oni. Tako Zvicer, koji je glavni u isplati, kaže da im je odvojeno kilo kokaina, Veljko i Marko ga odvoje, tako je funkcionisalo”.

Posredovao i garantovao

Tokom ispitivanja u tužilaštvu, on je naveo da iz priča zna da su vođe klana stanove u Ulici Živka Davidovića 83 “kupili” na ime supruga Bojane Belivuk i Tanje Miljković, preko vođe kavačkog klana Radoja Zvicera.

– Sve nekretnine u Živka Davidovića organizovane su preko Zvicera. On se angažovao da obezbjedi te nekretnine po subvencionisanoj cijeni i na rate, ali ne znam da li mu je i na koji način plaćano ili je dug otpisivao. Da li su ti stanovi suštinski u Zvicerovom vlasništvu, pa je momak preko kog je navodno išlo paravan, nisam siguran, ali sam siguran da je posredovao u tome i da je faktički garantovao za te stanove – rekao je Lalić i naveo da, osim Belivuka i Miljkovića, u istoj zgradi stanove imaju i drugi pripadnici grupe.

Objasnio je da sav novac i nekretnine, skupocjeni satovi i kola potiču isključivo iz kriminala.

– Profit su imali od ubistava, bilo je tu iznuda, posredovanja, automobila, uticaj u kriminalnom miljeu su koristili za to. Ubistva je plaćao Zvicer, uglavnom u kokainu. Plaćanje je išlo tako što im Zvicer pošalje 40 kg kokaina, koji Belivuk i Miljković treba da plate. Onda izvrše neku likvidaciju i Zvicer im otpiše dug za, recimo, pet kilograma, čime ih bukvalno isplati za ubistvo. Isplate su uglavnom išle sa po nekoliko kilograma droge – rekao je svjedok-saradnik i dodao da su se “kriminalne aktivnosti radile na dnevnom nivou i da su ih izvršavali kao zaposlenje, odnosno zanat”.

Drogu prodavali po splavovima

Srđan Lalić je ispričao i da su pripadnici klana drogu prodavali na stadionu, ali i u klubovima i na splavovima na kojima su držali obezbeđenje.

– Recimo, niko nije mogao svoju drogu da unese na splav ili u klub, mogla je da se kupi jedino kod obezbjeđenja, imali su i čovjeka koji je stajao kod toaleta i pratio ko ulazi, da ne unosi svoju drogu – opisao je kako je funkcionisala prodaja droge u Beogradu, kao i da su cijenu koju su dobijali po gramu od Zvicera uvećavali za pet eura, jedan i po euro je išao Belivuku, isto toliko Miljkoviću i dva eura za “operativne troškove”.

Bivši pripadnik kriminalne grupe, koji je pristao na saradnju s tužilaštvom u zamjenu za 18 godina zatvora, ispričao je i da je vidio Belivukovu svesku u kojoj je vodio evidenciju o prodaji kokaina.

Prema njegovim tvrdnjama, “moguće je da stan koji je Miljković kupio u Ulici Levskog 6, na ime djeda, proističe iz ubistva Mirka Kojića”, koji se zvanično vodio kao nestao, a za čiju je likvidaciju Lalić optužio i ranije njegovog kuma Miljkovića. I na ovom saslušanju je izjavio da mu je Miljković ispričao da je kuma Kojića ubio ašovom, pa mu stomak prerezao nožem. Naveo je i da misli da je od toga imao finansijsku korist, jer su posle njegovu udovicu ubjeđivali da na mjestu kuće čiji je suvlasnik bila izgrade zgradu.

Prijetnje i ucjene

Svjedok je ispričao i da su novac zarađivali tako što su “zaduživali” ljude, koji su morali da im plaćaju koliko im traže.

– Miljković je odmah po izlasku iz pritvora za “ubistvo na šinama” zadužio nekoliko ljudi za 20.000 eura. On koristi svoj kriminalni kredibilitet i strah, tako što dođe kod nekoga i kaže da je rekao “to i to ” o njemu, ili da mu nije pomogao i našao mu se, pa traži od tog 20.000 eura i da mu mjesec ili dva da reši kako će doći to tog novca. Te prijetnje i ucjene su se dešavale na dnevnoj bazi – rekao je.

(Kurir.rs)

Društvo

POTVRĐENO DA JE SVE BILA FARSA: Oslobođeni svi optuženi u slučaju “Državni udar”

Published

on

Andrija Mandić, Milan Knežević i ostali oslobođeni su optužbi u predmetu poznatom kao “državni udar”, odnosno pokušaj terorizma na dan parlamentarnih izbora 2016. godine.

Presudu je izreklo Vijeće Višeg suda u Podgorici na čijem je čelu Zoran Radović.

Radović je kazao u obrazloženju presude da su od sveg naoružanja u Crnu Goru, uneseni samo dva mobilna telefona marke “lenovo”.

Sudija je kazao da nisu dokazani navodi optužnice da je svjedok saradnik Saša Sinđelić ušao u Moskvu i da se sastao sa organizatorom kriminalne rganizacije Eduardom Šišmakovim.

Iz dopisa Ruske Federacije je utvrđeno da Sinđelić nije prošao pasošku kontrolu i da nije prešao granicu.

“Tako da nije dokazano da je Sinđelic bio u Moskvi”, rekao je Radović.

On je kazao da odlazak Mandića u Kneževica u Moskvu je bio na poziv partije Jedinstvena Rusija “i da nije bilo ništa konspirativno”.

Oružje koje je pronađeno u kući na teritoriji Podgorice, bilo je uzeto na revers iz policije, a ne za pripremu napada na Skupštinu Crne Gore.

“Vijeće je vidjelo ko su optuženi, Dušić, Maksić, Branka Milić, da su to ljudi u poodmaklim godinama” rekao je sudija.

Na izricanju današnje prvostepene presude nije bilo nikog iz specijalnog tužilaštva.

Riječ je o ponovljenom postupku, nakon što su prvom presudom svi osumnjičeni, među kojima su i lideri današnje koalicije “Za budućnost Crne Gore”, Andrija Mandić i Milan Knežević osuđeni na ukupno 70 godina zatvora.

Ta je presuda poništena prije tri godine u Apelacionom sudu i naložen je ponovljeni postupak.

Specijalni tužioci Zoran Vučinić i Siniša Milić predložili su sudu da se organizatori kriminalne grupe ruski državljani Eduard Šišmakov osudi na 15 godina zatvora, a Vladimir Popov na 12 godina.

Zatražili su da se bivši komandant srpske Žandarmerije Bratislav Dikić osudi na jedinstvenu kaznu od osam godina zatvora. Za Predraga Bogićevića i Nemanju Ristića predloženo je u završnoj riječi kazna od po sedam godina zatvora.

Za lidere bivšeg Demokratskog fronta (DF) Andriju Mandića i Milana Kneževića, tužioci su zatražili po pet godina zatvora.

Za okrivljenu Branku Milić je bila predložena kazna od strane tužilaštva tri godine zatvora, dok je za Milana Dušića i Srboljuba Đorđevića zatraženo po godinu i šest mjeseci, a za Dragana Maksića godina i devet mjeseci zatvora.

Za vozača bivših lidera DF-a Mihaila Čađenovića, tužilac je tražio godinu i šest mjeseci zatvora.

Za Kristinu Hristić je bilo predloženo izricanje uslovne kazne.

(Vijesti)

Nastavi Citanje

Društvo

Katnić izgubio parnicu sa Crnom Gorom, mora da vrati 11,525 eura

Published

on

Bivši glavni specijalni tužilac Milivoje Katnić mora državi da vrati 11.525,67 eura, uz zakonske kamate, jer je 2017. kao tadašnji glavni specijalni tužilac bio odgovoran za štetu nastalu zbog povrede prava ličnosti advokata Gorana Rodića, Siniše Gazivode i Marije Radulović. To je saopšteno danas iz Osnovnog suda u Podgorici.

Država je tužila Katnića u oktobru 2022. godine, nakon što je troje advokata dobilo pravosnažnu presudu da im je Specijalno tužilaštvo povrijedilo prava na privatnost, jer je u julu 2017. objavilo saopštenje i prateći dokument na svojoj internet stranici, pod nazivom “Specijalno državno tužilaštvo predstavlja oblike specijalnog rata”.

“Prvostepenom presudom Osnovnog suda u Podgorici obavezan je tuženi M. K. da na ime regresne naknade isplati Državi iznos od 11.525,67 eura, sa zakonskom zateznom kamatom od dana 25.02.2022. godine, pa do konačne isplate, u roku od 15 dana od dana pravosnažnosti presude”, navode u saopštenju,

U obrazloženju presude sud navodi da je Katnić, kao rukovodilac Specijalnog državnog tužilaštva, prilikom objave saopštenja i pratećeg dokumenta na internet stranici Specijalnog državnog tužilaštva 17.7.2017. godine, pod nazivom “Specijalno državno tužilaštvo predstavlja oblike specijalnog rata”, postupao sa namjerom da advokatima prouzrokuje štetu

“Budući da je bio svjesan da preduzetom radnjom – objavljivanjem sopštenja i sadržine telefonske prepiske advokata i klijenata, koja je pribavljena pretresanjem mobilnih telefona, koji su prethodno privremeno oduzeti pretresom advokatske kancelarije “R.”, u fazi postupka kada isti još nisu saslušani u svojstvu osumnjičenih, bez njihovog pristanka i bez odluke suda da se ista javno objavi, može narušiti njihova zakonom zaštićena prava ličnosti, pa je pristao na posledicu koja je uslijed toga nastupila, a to je povreda prava na zaštitu privatnog života, na psihički (duševni integritet), prava na čast, prava na ugled, prava na prepisku i lične zapise, kao prava ličnosti”, navode iz suda.

Sud je imao u vidu da je Katnić u uvodnom tekstu saopštenja naveo da prezentuje materijal koji je izuzet po naredbi sudije zbog sumnje da je advokat Rodić podstrekivao na davanje mita predstavnike kompanije “A.”, međutim, zaključci koji prate sadržinu telefonske prepiske, nijesu bili predstavljeni kao osnovi sumnje, već kao izvjesne činjenice koje proizilaze iz prikupljenih dokaza.

“Po ocjeni suda javno objavljivanje telefonske korespodencije između advokata i klijenata, ne opravdava cilj koji je naveden u saopštenju – radi objektivnog informisanja javnosti i sagledavanja oblika i formi specijalnog rada, kao ni cilj na koji se tuženi pozivao tokom postupka – ispravljanje netačnih informacija u javnosti, budući da je tuženi kao Glavni specijalni tužilac imao pravo i obavezu da u odgovarajućem sudskom postupku zaštiti svoj integritet, kao i integritet tužilaštva, a ne da mimo krivičnog postupka objavljije telefonsku korespodenciju do koje se došlo pretresom”, dodaje se u saopštenju.

U obrazloženju odluke se dalje navodi da tužilaštvo treba da informiše javnost o svom radu, ali ne na način kojim se krše osnovna ljudska prava, pri čemu se mora voditi računa o interesima morala, privatnog života, nacionalnim i vjerskim osjećanjima, u svakoj fazi tužilačke aktivnosti, potrebi za ravnotežom između interesa javnosti da dobije informacije i zaštite privatnosti, časti i integriteta ličnosti, te da državni tužilac uvijek treba da vodi računa da lica koje su uključena u predmet budu adekvatno zaštićena.

Dakle, Katnić je zaštitu za sebe i institucije, te zaštiitu od ometanja u srovođenju pravde i otkrivanja učinilaca krivičnih djela, koje u saopštenju navodi kao razlog objave istog, da traži drugim putem u odgovarajućem sudskom postupku.

Umjesto toga on je odlučio da, protivpravno, javno na sajtu Specijalnog državnog tužilaštva objavi telefonsku komunikaciju između advokata  i klijenata, bez njihovog pristanka, koja je praćena komentarima i zaključcima SDT-a, što ukazuje da je tuženi prilikom objavljivanja spornog obavještenja postupao sa namjerom da navedenim licima prouzrokuje štetu u vidu povrede prava ličnosti.

“Takođe, sud je imao u vidu da su u predmetnom saopštenju i pratećem dokumentu korišćeni inicijali advokata i trećih lica, ali je isto bez uticaja na drugačiju odluku suda, budući da takva anonimizacija nije ispunila svoju svrhu, odnosno bila je nedovoljna za zaštitu privatnosti, jer se određivanjem zanimanja, kao i komentarima datim u saopštenju, lica na koja se odnosi predmetno saopštenje u krugovima u kojima se kreću jasno prepoznavala, te da je veliki broj medija objavio njegov sadržaj sa imenima lica na koje se sadržaj odnosi”, zaključeno je u saopštenju.

Izvor: ADRIA

 

Nastavi Citanje

Glas naroda

Ko stvara klimu da Predrag Šuković ponovo bude nečija meta?

Published

on

PIŠE: Mladen STOJOVIĆ, ADRIA

Rukovoditeljka Višeg državnog tužilaštva u Podgorici Lepa Medenica, obavijestila je nedavno javnost da je u tom Tužilaštvu formiran predmet za NN lice – počinioca pokušaja ubistva Predraga Šukovića u julu 2016. godine i to nakon što je srpski državljanin Radovan Aleksić, kao jedini osumnjičeni za to krivično djelo, oslobođen svih optužbi.

Iz navedenog je jasno da tužilaštvo ni nakon osam godina nije uspjelo da identifikuje napadača koji je u sred bijela dana, na očigled velikog broja građana, u centru Podgorce, pokušao da liši života aktuelnog šefa Specijalnog policijskog odjeljenja.

Objašnjenje tužiteljke Lepe Medenice je zanimljivo jer ukazuje na odnos nadležnih prema tom važnom predmetu koji može u krajnjem dovesti do dvojako lošeg rezultata, čak i da ne postoji takva namjera istražitelja, mada se ni ona ne može isključiti.

Prvo, tužilaštvo nema namjeru da riješi slučaj jer očigledno i dalje štiti nalogodavce i počinioce ovog krivičnog djela, a oni se, kako je Radovan Aleksic svojevremeno javno saopštio, nalaze u državnom vrhu i bezbjednosnom sektoru Crne Gore.

I drugo, svojim nečinjenjem tužilaštvo, svjesno ili nesvjesno, u sadašnjem vremenu stvara klimu koja dodatno pogoduje mogućem ugrožavanju lične bezbjednosti Predraga Šukovica budući da je šef SPO izlozen velikom riziku zbog poslova i funkcionalne dužnosti koju trenutno obavlja. Nadlezni organi koji se bave njegovom zaštitom bi to morali da imaju u vidu.

Da postoji odlučnost za pronalaženje počinilaca i nalogodavca tog krivičnog djela, tužilaštvo bi pokrenulo postupak protiv onih koji su montirali proces vođen protiv Radovana Aleksića, što bi dovelo do rješenja cijelog slučaja budući da su, kako tvrde dobro upućeni izvori, nalogodavci pokušaja ubistva Predraga Šukovica i nalogodavci montiranog procesa protiv Aleksica iste osobe. Posto Više državno tužilaštvo nema znanja i sposobnosti ili jednostavno ne želi da pronađe počinioce tog krivičnog djela, kao jedina adresa koja je može riješiti ovu situaciju nameće se vrhovni državni tužilac Milorad Marković, što bi sigurno, pored zadovoljenja pravde i gonjenja pravih počinilaca krivičnog djela, značajno ojačalo i ličnu bezbjednost Predraga Šukovića.

Preduzimanje mjera protiv odgovornih za teške zloupotrebe tokom vođenja ove istrage i planskog podmetanja krivičnog djela stranom državljaninu je neophodno kako se nikada više ne bi ponovile ovakve i slične situacije koje, prije svega, štete državi Grnoj Gori i njenom ugledu.

Podjsećamo, petogodišnji rad istražnih organa na rasvjetljavanju pokušaja ubistva Predraga Šukovica se završio potpunim fijaskom, odnosno obustavom istrage nakon pet godina i tužbom Radovana Aleksica protiv države Crne Gore.
Umjesto da se pristupilo identifikaciji počinioca krivičnog djela i preduzimanju drugih potrebnih mjera i istražnih radnji, tužioci Željko Tomković i Vesna Jovićević su, najvjerovatnije, po zadatku lica iz vrha režima Mila Đukanovića, pokrenuli tužilačku farsu u cilju zaštite stvarnog počinioca i nalogodavaca obračuna sa Radovanom Aleksicem, iz razloga koji, kako se pokazalo, nemaju nikakvih dodirnih tačaka sa Šukovicem niti predmetnim krivičnim djelom.

Ni tadašnji VDT Ivica Stanković nije ništa preduzeo da se ta farsa zaustavi iako je sa više adresa upozoravan da se radi o montiranom procesu koji je, kako je pukovnik Radovan Aleksić kasnije izjavio, pokrenula Vesna Jovićević po nalogu ” bliskog saradnika Mila Đukanovica”.

Uprkos brojnim javnim apelima tužioci Tomković i Jovićevićeva nisu saslušali bivseg premijera Duška Markovića na okolnosti njegovih poznatih izjava “da je poznat osnovni identitet počinioca” i da je “neko htio da ubije Šukovića da bi njemu nanio političku štetu”.

Markovićeva izjava je dosla i prije nego što je bilo ko osumnjičen za to krivično djelo i, što je najvažnije, i prije nego što je Radovana Aleksića, navodno, prijavilo lice iz Sarajeva, iako te prijave uopšte nije ni bilo, što je na kraju i utvrđeno.

Zbog svega toga se može postaviti pitanje – da li ovakvim odnosom prema ovom predmetu istražni organi i dalje, svjesno ili nesvjesno, stvaraju klimu koja može pogodovati ugrožavanju lične bezbjednosti Predraga Šukovića?

Nastavi Citanje

U Trendu