Connect with us

Glas naroda

Srbija – opkoljena zemlja

Published

on

PIŠE: Dragan DOBRAŠINOVIĆ

Srbija je okružena državama članicama EU i NATO pakta pa je stoga logično da bude deo ovih struktura, jedna je od omiljenih teza pobornika evroatlanskih ideja u Srbiji. Ovo se često može čuti kako od javnih ličnosti koje proviruju iz šinjela Koče Popovića i deo su drugosrbijanskog neokomunističkog korpusa, ili je možda ispravnije reći kulta, tako i od njihovog političkog krila organizovanog u par kvazilevičarskih parlamentarnih kolona.

Nije neophodno ni veliko znanje ni preterana pamet da bi se primetilo ono što svako vidi i zna. Ali kao i većina „argumenata“ koji dolaze sa te strane javnog i političkog spektra i ovaj je notoran, banalan i trivijalan i, što je najvažnije, lišen bilo kakve ozbiljne analitike i stvarnog pratećeg promišljanja. Dakle, svi oko nas su u EU i NATO ili jednom od ta dva, pa je neophodno, normalno i poželjno da i mi budemo deo toga.

Ova „argumentacija“ valjana je upravo koliko i ona koja nam kaže da su svi oko nas manje ili više sirotinja pa bi, shodno tome, valjalo da i mi budemo sirotinja. Albanci, Makedonci, Bugari, Rumuni, stanovnici protektorata BiH, građani Crne Gore, nešto manje Mađari i Hrvati, to je to. Sirotinja svi, sirotinja i mi, to bi morao da bude naš socijalno – ekonomski ideal i politički cilj.

Tezu o Srbiji kao „opkoljenoj zemlji“ verovatno je prvi formulisao, ili makar javno obznanio Jovan Cvijić na početku Prvog balkanskog rata u tekstu „Balkanski rat i Srbija“, u kome naš čuveni naučnik i nacionalni radnik domaćoj i evropskoj javnosti izlaže ratne ciljeve Srbije.

Ne odnosi se Cvijićeva misao o Srbiji kao opkoljenoj zemlji samo na taj trenutak u vremenu, istorijski važan i preloman. Ona je, praktično, konstanta moderne srpske istorije. Šta je čitav devetnaesti vek do borba za nacionalno oslobođenje u gotovo potpuno neprijateljskom okruženju, koje ili odmaže ili, u najboljem slučaju, ne doprinosi srpskoj nacionalnoj ideji. Šta je početak dvadesetog veka ako ne krvava borba protiv najvećeg broja susednih država i naroda za nacionalno oslobođenje i ujedinjenje.

Nema sumnje da su i tadašnji Srbi, kako elita tako i običan narod, odlično znali su da smo okruženi neprijateljima, kao što danas svaki osnovac zna da su oko nas članice NATO pakta, neke stvarne a neke karikaturalne. Verovatno je i tada bilo ponekog ko je tvrdio da je bolje prikloniti se sili i utopiti se u nju nego boriti se za nacionalno oslobođenje. Ipak, tadašnja srpska intelektualna i politička elita ne prihvata koncept „prihvatanja realnosti“, što je vrhunski intelektualni domašaj sadašnje drugorbijanske estrade, već se opredeljuje za put borbe protiv loše, a često i užasavajuće stvarnosti i njene promene u našu korist.

Stav o „prihvatanju realnosti“ prvi put zaživljava u delu srpske političke elite u vreme Kraljevine Jugoslavije, nakon uspona nacističke Nemačke i fašističke Italije. On stupa na veliku scenu sa Milanom Stojadinovićem, koji svest o snazi i opasnosti koje prete od ove dve predatorske države pokušava da pretoči u politiku kooperativnosti. U tom smislu, Stojadinovićeva politika se ni po čemu bitnom ne razlikuje od tadašnje politike najznačajnijih evropskih država, pre svega Velike Britanije i Francuske, potpisnica Minhenskog sporazuma iz 1938. godine. Dragiša Cvetković je nastavljač ovog spoljnopolitičkog pravca u neuporedivo težim uslovima, pred sam početak agresije na Jugoslaviju. Nakon njega, diktata realnosti se najčvršće drži Milan Nedić, predsednik kolaboracionističke vlade u Beogradu i poslušnik nacističkih okupatora.

Zanimljivo da niko od pomenutih ne slovi kao uzor današnjim zagovornicima „prihvatanja realnosti“ i pobornicima teze i o geografskoj neminovnosti učlanjenja Srbije u EU i NATO. Njihovi ideološki uzori dolaze iz titoističkog kartela, a istinski idol im je Titova pseudointelektualna pudlica, salonski komunista i jedan od najvećih zločinaca nad srpskim narodom, već pomenuti Koča Popović. No, kakav god bio, ne može mu se osporiti da je četiri ratne godine proveo po šumama i gorama odbijajući da „prihvati realnost“, boreći se protiv okupatora, i tek veoma retko sarađujući sa njim u cilju uništavanja Ravnogorskog pokreta.

Neko bi možda pomislio da ovde stupamo na teren paradoksa jer, eto, oni koji se najčvršće drže realnosti, naši uobručeni drugosrbijanci, za uzor imaju upravo one koji se nisu mirili sa nametnutom i lošom realnošću, poput Titovih partizana i njihovog omiljenog generala. Stvari su, ipak, mnogo prozaičnije, banalnije i ni najmanje lišene doslednosti. Jer, ono što poput najjačeg lepka spaja drugosrbijanca bilo kog ranga, akademika, političkog lidera ili polupismenog sledbenika i Titovog generala, jeste divlja, neobuzdana i po svemu patološka mržnja prema Srbiji i Srbima, neodvojivo povezana sa beskrupuloznim koristoljubljem.

Zbog toga su jedine stvari koje ovo bučno i isprazno društvance prosipa sa svoje umišljene visine defetizam i omalovažavanje naroda kome greškom pripadaju a koji ih neće. A sve priče o EU i NATO paktu im isključivo služe ne bi li se dodatno preporučili onima za koje su, usled sposobnosti da prepoznaju realnost, uvereni da drže ključeve naše sudbine u svojim rukama i da će im u nedostatku ikakve ozbiljne podrške u srpskom narodu, na svoj način i o našem trošku obezbediti dodatne doživotne privilegije. Onakve kakve su bilo oni, bilo njihovi prethodnici imali dok su se Koča i njegovi pitali, žarili, palili i da ne zaboravimo, navodili „savezničke“ avione da prosipaju bombe po srpskih gradovima i glavama.

Šta možemo iz svega ovoga da zaključimo?

Prvo, nije svako ko odbija da se pomiri sa realnošću veliki Jovan Cvijić, neko od takvih se izmetne i u Koču Popovića. Drugo, nije svako ko se zalaže za prihvatanje realnosti Milan Stojadinović, nekoga sa takvim pristupom zapadne i tužna sudbina Nikole Samardžića u ovom ili onom pakovanju. Ali je svako, baš svako, a to je treće i najvažnije, ko vam objašnjava da ne treba da budete ono što ste i što su vam svi bili, već ono što su oni koji su oko vas ko god i kakvi god bili, u službi vaših neprijatelja i da će vam, ukoliko se ne oduprete, svoje „dobre usluge“ naplaćivati do kraja života. A potom će njihova deca isto to raditi vašoj deci.

I još samo ovo. Srbija je uvek bila „opkoljena zemlja“, zbog toga što je birala da bude ono što jeste, a ne ono što drugi od nje hoće da iznude. A taj se obruč probija tako što se uspinješ u visine do kojih se oni koji te okružuju ne mogu uzdići, a ne tako što pristaješ da budeš deo lanca koji ti se steže oko vrata. Toliko.

(Iskra)

Društvo

POTVRĐENO DA JE SVE BILA FARSA: Oslobođeni svi optuženi u slučaju “Državni udar”

Published

on

Andrija Mandić, Milan Knežević i ostali oslobođeni su optužbi u predmetu poznatom kao “državni udar”, odnosno pokušaj terorizma na dan parlamentarnih izbora 2016. godine.

Presudu je izreklo Vijeće Višeg suda u Podgorici na čijem je čelu Zoran Radović.

Radović je kazao u obrazloženju presude da su od sveg naoružanja u Crnu Goru, uneseni samo dva mobilna telefona marke “lenovo”.

Sudija je kazao da nisu dokazani navodi optužnice da je svjedok saradnik Saša Sinđelić ušao u Moskvu i da se sastao sa organizatorom kriminalne rganizacije Eduardom Šišmakovim.

Iz dopisa Ruske Federacije je utvrđeno da Sinđelić nije prošao pasošku kontrolu i da nije prešao granicu.

“Tako da nije dokazano da je Sinđelic bio u Moskvi”, rekao je Radović.

On je kazao da odlazak Mandića u Kneževica u Moskvu je bio na poziv partije Jedinstvena Rusija “i da nije bilo ništa konspirativno”.

Oružje koje je pronađeno u kući na teritoriji Podgorice, bilo je uzeto na revers iz policije, a ne za pripremu napada na Skupštinu Crne Gore.

“Vijeće je vidjelo ko su optuženi, Dušić, Maksić, Branka Milić, da su to ljudi u poodmaklim godinama” rekao je sudija.

Na izricanju današnje prvostepene presude nije bilo nikog iz specijalnog tužilaštva.

Riječ je o ponovljenom postupku, nakon što su prvom presudom svi osumnjičeni, među kojima su i lideri današnje koalicije “Za budućnost Crne Gore”, Andrija Mandić i Milan Knežević osuđeni na ukupno 70 godina zatvora.

Ta je presuda poništena prije tri godine u Apelacionom sudu i naložen je ponovljeni postupak.

Specijalni tužioci Zoran Vučinić i Siniša Milić predložili su sudu da se organizatori kriminalne grupe ruski državljani Eduard Šišmakov osudi na 15 godina zatvora, a Vladimir Popov na 12 godina.

Zatražili su da se bivši komandant srpske Žandarmerije Bratislav Dikić osudi na jedinstvenu kaznu od osam godina zatvora. Za Predraga Bogićevića i Nemanju Ristića predloženo je u završnoj riječi kazna od po sedam godina zatvora.

Za lidere bivšeg Demokratskog fronta (DF) Andriju Mandića i Milana Kneževića, tužioci su zatražili po pet godina zatvora.

Za okrivljenu Branku Milić je bila predložena kazna od strane tužilaštva tri godine zatvora, dok je za Milana Dušića i Srboljuba Đorđevića zatraženo po godinu i šest mjeseci, a za Dragana Maksića godina i devet mjeseci zatvora.

Za vozača bivših lidera DF-a Mihaila Čađenovića, tužilac je tražio godinu i šest mjeseci zatvora.

Za Kristinu Hristić je bilo predloženo izricanje uslovne kazne.

(Vijesti)

Nastavi Citanje

Društvo

Katnić izgubio parnicu sa Crnom Gorom, mora da vrati 11,525 eura

Published

on

Bivši glavni specijalni tužilac Milivoje Katnić mora državi da vrati 11.525,67 eura, uz zakonske kamate, jer je 2017. kao tadašnji glavni specijalni tužilac bio odgovoran za štetu nastalu zbog povrede prava ličnosti advokata Gorana Rodića, Siniše Gazivode i Marije Radulović. To je saopšteno danas iz Osnovnog suda u Podgorici.

Država je tužila Katnića u oktobru 2022. godine, nakon što je troje advokata dobilo pravosnažnu presudu da im je Specijalno tužilaštvo povrijedilo prava na privatnost, jer je u julu 2017. objavilo saopštenje i prateći dokument na svojoj internet stranici, pod nazivom “Specijalno državno tužilaštvo predstavlja oblike specijalnog rata”.

“Prvostepenom presudom Osnovnog suda u Podgorici obavezan je tuženi M. K. da na ime regresne naknade isplati Državi iznos od 11.525,67 eura, sa zakonskom zateznom kamatom od dana 25.02.2022. godine, pa do konačne isplate, u roku od 15 dana od dana pravosnažnosti presude”, navode u saopštenju,

U obrazloženju presude sud navodi da je Katnić, kao rukovodilac Specijalnog državnog tužilaštva, prilikom objave saopštenja i pratećeg dokumenta na internet stranici Specijalnog državnog tužilaštva 17.7.2017. godine, pod nazivom “Specijalno državno tužilaštvo predstavlja oblike specijalnog rata”, postupao sa namjerom da advokatima prouzrokuje štetu

“Budući da je bio svjesan da preduzetom radnjom – objavljivanjem sopštenja i sadržine telefonske prepiske advokata i klijenata, koja je pribavljena pretresanjem mobilnih telefona, koji su prethodno privremeno oduzeti pretresom advokatske kancelarije “R.”, u fazi postupka kada isti još nisu saslušani u svojstvu osumnjičenih, bez njihovog pristanka i bez odluke suda da se ista javno objavi, može narušiti njihova zakonom zaštićena prava ličnosti, pa je pristao na posledicu koja je uslijed toga nastupila, a to je povreda prava na zaštitu privatnog života, na psihički (duševni integritet), prava na čast, prava na ugled, prava na prepisku i lične zapise, kao prava ličnosti”, navode iz suda.

Sud je imao u vidu da je Katnić u uvodnom tekstu saopštenja naveo da prezentuje materijal koji je izuzet po naredbi sudije zbog sumnje da je advokat Rodić podstrekivao na davanje mita predstavnike kompanije “A.”, međutim, zaključci koji prate sadržinu telefonske prepiske, nijesu bili predstavljeni kao osnovi sumnje, već kao izvjesne činjenice koje proizilaze iz prikupljenih dokaza.

“Po ocjeni suda javno objavljivanje telefonske korespodencije između advokata i klijenata, ne opravdava cilj koji je naveden u saopštenju – radi objektivnog informisanja javnosti i sagledavanja oblika i formi specijalnog rada, kao ni cilj na koji se tuženi pozivao tokom postupka – ispravljanje netačnih informacija u javnosti, budući da je tuženi kao Glavni specijalni tužilac imao pravo i obavezu da u odgovarajućem sudskom postupku zaštiti svoj integritet, kao i integritet tužilaštva, a ne da mimo krivičnog postupka objavljije telefonsku korespodenciju do koje se došlo pretresom”, dodaje se u saopštenju.

U obrazloženju odluke se dalje navodi da tužilaštvo treba da informiše javnost o svom radu, ali ne na način kojim se krše osnovna ljudska prava, pri čemu se mora voditi računa o interesima morala, privatnog života, nacionalnim i vjerskim osjećanjima, u svakoj fazi tužilačke aktivnosti, potrebi za ravnotežom između interesa javnosti da dobije informacije i zaštite privatnosti, časti i integriteta ličnosti, te da državni tužilac uvijek treba da vodi računa da lica koje su uključena u predmet budu adekvatno zaštićena.

Dakle, Katnić je zaštitu za sebe i institucije, te zaštiitu od ometanja u srovođenju pravde i otkrivanja učinilaca krivičnih djela, koje u saopštenju navodi kao razlog objave istog, da traži drugim putem u odgovarajućem sudskom postupku.

Umjesto toga on je odlučio da, protivpravno, javno na sajtu Specijalnog državnog tužilaštva objavi telefonsku komunikaciju između advokata  i klijenata, bez njihovog pristanka, koja je praćena komentarima i zaključcima SDT-a, što ukazuje da je tuženi prilikom objavljivanja spornog obavještenja postupao sa namjerom da navedenim licima prouzrokuje štetu u vidu povrede prava ličnosti.

“Takođe, sud je imao u vidu da su u predmetnom saopštenju i pratećem dokumentu korišćeni inicijali advokata i trećih lica, ali je isto bez uticaja na drugačiju odluku suda, budući da takva anonimizacija nije ispunila svoju svrhu, odnosno bila je nedovoljna za zaštitu privatnosti, jer se određivanjem zanimanja, kao i komentarima datim u saopštenju, lica na koja se odnosi predmetno saopštenje u krugovima u kojima se kreću jasno prepoznavala, te da je veliki broj medija objavio njegov sadržaj sa imenima lica na koje se sadržaj odnosi”, zaključeno je u saopštenju.

Izvor: ADRIA

 

Nastavi Citanje

Glas naroda

Ko stvara klimu da Predrag Šuković ponovo bude nečija meta?

Published

on

PIŠE: Mladen STOJOVIĆ, ADRIA

Rukovoditeljka Višeg državnog tužilaštva u Podgorici Lepa Medenica, obavijestila je nedavno javnost da je u tom Tužilaštvu formiran predmet za NN lice – počinioca pokušaja ubistva Predraga Šukovića u julu 2016. godine i to nakon što je srpski državljanin Radovan Aleksić, kao jedini osumnjičeni za to krivično djelo, oslobođen svih optužbi.

Iz navedenog je jasno da tužilaštvo ni nakon osam godina nije uspjelo da identifikuje napadača koji je u sred bijela dana, na očigled velikog broja građana, u centru Podgorce, pokušao da liši života aktuelnog šefa Specijalnog policijskog odjeljenja.

Objašnjenje tužiteljke Lepe Medenice je zanimljivo jer ukazuje na odnos nadležnih prema tom važnom predmetu koji može u krajnjem dovesti do dvojako lošeg rezultata, čak i da ne postoji takva namjera istražitelja, mada se ni ona ne može isključiti.

Prvo, tužilaštvo nema namjeru da riješi slučaj jer očigledno i dalje štiti nalogodavce i počinioce ovog krivičnog djela, a oni se, kako je Radovan Aleksic svojevremeno javno saopštio, nalaze u državnom vrhu i bezbjednosnom sektoru Crne Gore.

I drugo, svojim nečinjenjem tužilaštvo, svjesno ili nesvjesno, u sadašnjem vremenu stvara klimu koja dodatno pogoduje mogućem ugrožavanju lične bezbjednosti Predraga Šukovica budući da je šef SPO izlozen velikom riziku zbog poslova i funkcionalne dužnosti koju trenutno obavlja. Nadlezni organi koji se bave njegovom zaštitom bi to morali da imaju u vidu.

Da postoji odlučnost za pronalaženje počinilaca i nalogodavca tog krivičnog djela, tužilaštvo bi pokrenulo postupak protiv onih koji su montirali proces vođen protiv Radovana Aleksića, što bi dovelo do rješenja cijelog slučaja budući da su, kako tvrde dobro upućeni izvori, nalogodavci pokušaja ubistva Predraga Šukovica i nalogodavci montiranog procesa protiv Aleksica iste osobe. Posto Više državno tužilaštvo nema znanja i sposobnosti ili jednostavno ne želi da pronađe počinioce tog krivičnog djela, kao jedina adresa koja je može riješiti ovu situaciju nameće se vrhovni državni tužilac Milorad Marković, što bi sigurno, pored zadovoljenja pravde i gonjenja pravih počinilaca krivičnog djela, značajno ojačalo i ličnu bezbjednost Predraga Šukovića.

Preduzimanje mjera protiv odgovornih za teške zloupotrebe tokom vođenja ove istrage i planskog podmetanja krivičnog djela stranom državljaninu je neophodno kako se nikada više ne bi ponovile ovakve i slične situacije koje, prije svega, štete državi Grnoj Gori i njenom ugledu.

Podjsećamo, petogodišnji rad istražnih organa na rasvjetljavanju pokušaja ubistva Predraga Šukovica se završio potpunim fijaskom, odnosno obustavom istrage nakon pet godina i tužbom Radovana Aleksica protiv države Crne Gore.
Umjesto da se pristupilo identifikaciji počinioca krivičnog djela i preduzimanju drugih potrebnih mjera i istražnih radnji, tužioci Željko Tomković i Vesna Jovićević su, najvjerovatnije, po zadatku lica iz vrha režima Mila Đukanovića, pokrenuli tužilačku farsu u cilju zaštite stvarnog počinioca i nalogodavaca obračuna sa Radovanom Aleksicem, iz razloga koji, kako se pokazalo, nemaju nikakvih dodirnih tačaka sa Šukovicem niti predmetnim krivičnim djelom.

Ni tadašnji VDT Ivica Stanković nije ništa preduzeo da se ta farsa zaustavi iako je sa više adresa upozoravan da se radi o montiranom procesu koji je, kako je pukovnik Radovan Aleksić kasnije izjavio, pokrenula Vesna Jovićević po nalogu ” bliskog saradnika Mila Đukanovica”.

Uprkos brojnim javnim apelima tužioci Tomković i Jovićevićeva nisu saslušali bivseg premijera Duška Markovića na okolnosti njegovih poznatih izjava “da je poznat osnovni identitet počinioca” i da je “neko htio da ubije Šukovića da bi njemu nanio političku štetu”.

Markovićeva izjava je dosla i prije nego što je bilo ko osumnjičen za to krivično djelo i, što je najvažnije, i prije nego što je Radovana Aleksića, navodno, prijavilo lice iz Sarajeva, iako te prijave uopšte nije ni bilo, što je na kraju i utvrđeno.

Zbog svega toga se može postaviti pitanje – da li ovakvim odnosom prema ovom predmetu istražni organi i dalje, svjesno ili nesvjesno, stvaraju klimu koja može pogodovati ugrožavanju lične bezbjednosti Predraga Šukovića?

Nastavi Citanje

U Trendu